บล็อก(ก)

Blog Tag นี่มันคือห่าอะไรหรอวะ?

ฟังมาจากคนอื่นก็พอจะได้ความว่า เออ วัฒนธรรมแปลก ๆ นี่ให้เราเปิดเผยความลับของเราห้าอย่าง? แล้วเด้งต่อไปอีกห้าคน ? แบบนี้จะนวนก็จะคูณมากขึ้นเรื่อย ๆ ๆ ๆ ล่ะสิ แหม ตูนี่ฉลาดจริง ๆ

เอาวะ เล่นมาเราก็เล่นไป


1. ผมมีนิ้วผิดประหลาดจากชาวบ้านชาวเขาเขาอยู่สองนิ้ว นิ้วชี้กับนิ้วโป้งขวา มันบิดงอแบบทุเรศจนทนแทบไม่ไหวแถมยังไซส์ใหญ่บิ๊กจนรับแทบไม่ได้

2. ตลอดเวลามานี้ผมมีแฟนสี่คน สามคนก่อนเลิกกับผมไปแล้ว

3. แต่แฟนทุกคนของผมคือคน ๆ เดียวกัน

4. ผมเป็นคนความอดทนน้อย - ทำงานอะไรไม่เคยเสร็จ บล็อกไม่เคยอัพ นิยายไม่เคยกระเตื้อง รูปวาดไม่เคยสวยขึ้น สองสิ่งที่ทำคือเล่นเกมกับฟังเพลง

5. ผมสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตรมาสองปีแล้วและดูท่าจะไม่สูงขึ้น

6. จริง ๆ แล้วผมเป็นผู้หญิง



ตามทำเนียน เราจะต้องส่งไปให้อีก 5 คน

งั้นก็...

พี่ก้าครับ...

ไอ้ห่าเร่ครับ

พี่ซินครับ

ให้พี่แอนละกันครับ ไม่รู้จะไปให้ใครแล้ว

เจ๊นัสยังไม่ตายแน่หรอเนี่ย งั้นแท็คกวางต่อนะ

อยู่ว่าง ๆ ก็เลยลองเอาก ไก่ ถึง ฮ นกฮูกมาทำเป็นวอลเปเปอร์ดู

http://img.f0nt.com/image/883.jpeg

สนใจก็ไปโหลดได้ครับ ฟoนต์ดอทคอม F0nt.com เลขศูนย์นะไม่ใช่ตัวโอ

เขาเป็นใครผมไม่รู้จักหรอกครับ...

คุยเอ็มกับไอ้ต้น (จำตอนที่แล้วได้ไหม) แล้วมันบอกว่าหมอนี่ไปสบายแล้ว

แต่พอฟังที่มันเล่า ไม่รู้ว่าจะสบายจริง ๆ รึเปล่า

เล่นโดนรถสิบล้อทับซะเละคาที่

คือต้นบอกว่ามันซ้อนสามมากับเพื่อน แล้วล้ม รถบรรทุกก็เข้ามา เพื่อนของแอร์กระเด็นตกไปข้างทาง ส่วนแอร์...

อ่านข้อความนี้ แล้วรู้สึกอย่างไรบ้างครับ...

ผมรู้สึกว่า - เส้นแบ่งระหว่างความเป็นกับความตายมันช่างสั้นเหลือเกิน - สั้นเหลือเกิน แต่ไปแล้วกลับไม่ได้ - แอร์คนนั้นก้าวผ่านเส้นนั้นไปแล้ว... ทิ้งไว้เพียงความเศร้าโศกให้กับผู้ที่ยังไม่ได้ข้ามไป

หรือถ้าเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับ เพื่อนคุณ ญาติคุณ หรือแม้แต่คุณ จะเป็นอย่างไร...

อดไม่ได้อยู่ดีที่จะร้องไห้

เพื่อนที่เราพูดคุย หยอกล้อกันอยู่ทุกวันนี้ - บางที วันต่อมาเขาอาจเหลือเพียงแต่ชื่อ...

คุณคงไม่อยากให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น (ยกเว้นแต่คุณจะโรคจิต ซึ่งก็แน่นอนว่าคงไม่มานั่งอ่านอยู่หรอก) แต่ถ้ามันกำลังจะเกิดขึ้นล่ะ...

คงต้องบอกว่า "ทำวันนี้ให้ดีที่สุด"

โกรธงอนเพื่อนอยู่ก็รีบไปขอโทษเถอะครับ หรือจะรอให้คุณต้องไปขอโทษเขาที่หน้าเตาเผา

รักใครชอบใครอยู่ก็บอกเถอะครับ หรือจะรอให้คุณบอกรักพวกเขาตอนลมหายใจขาดหายไป

มีคนเคยถามว่าเกิดมาทำไม

คำถามนี้ แม้แต่ผมเองก็ยังตอบไม่ได้...

โลกนี้อาจเป็นเพียงจินตนาการของผม พอผมตาย ทุกสิ่งก็จะหายไป

นี่แหละมั้ง ทำให้ผมกลัวตาย

ผมยังมีนิยายให้แต่ง ยังมีบล็อคให้เขียนต่อ ยังมีอีกหลายอย่างที่ยังไม่ได้ทำ

ผมยังไม่อยากตายครับ...

ร่วมไว้อาลัย... ปัญจพล เจียมสมบัติ 11 / 16 / 2005