2Night - ยาวหน่อย
posted on 14 Dec 2008 00:27 by brownfrog in 2NighTขอบคุณสำหรับทุกการสนับสนุนครับ
นี่เป็นเรื่องสั้นที่กำลังจะได้ตีพิมพ์
จะเอาข่าวมาลงให้อีกที
สิ่งนี้จะอยู่ต่อไป
-1-
นักท่องเที่ยวเมาจนก่อเรื่องวิวาทกันอีกแล้ว ชาติกระชับวิทยุสื่อสารบนบ่าแล้วเดินเร็วๆ ไปยังส่วนท้ายของวอล์คกิ้งสตรีทเมืองพัทยา
“ผมถึงแล้วครับพี่ชาติ ตอนนี้มีคนมุงเยอะมากเลย”
เสียงอู้อี้จนฟังแทบไม่ได้ศัพท์ ชาติกวาดมองรอบตัวเร็วๆ ครั้งหนึ่งเพื่อหาเส้นทาง ถนนเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวมากมาย เขาเดินแหวกชาวจีนที่ส่งเสียงพูดคุยกันดังลั่น แทรกตัวผ่านฝรั่งตัวสูงใหญ่สามคนที่เดินกอดคอหน้าแดงกันมาอย่างทุลักทุเล บางคนมองตรงมาที่เขาอย่างตื่นๆ เป็นเชิงตกใจกลัว ชาติไม่สนใจ ตอนนี้ไอ้เม้งรุ่นน้องเขาที่รุดไปแก้สถานการณ์ตรงหน้าต้องมาก่อน
“พี่ชาติ เจอแล้ว เป็นผู้ชายสองคน ตัวสูงมาก ผมทองทั้งคู่ ผมจะเข้าไปละนะ”
“เดี๋ยวเม้ง รอพี่ก่อน”
ไม่มีเสียงวิทยุกลับมา ชาติก้าวยาวเกือบเป็นวิ่ง ตะโกนขอทางเสียงดังและยกมือขึ้นแหวกไหล่ เสียงฮือแบบคนถูกขัดใจดังขึ้นด้านหลังเป็นระยะ ชาติฝ่าก้อนฝรั่งขนาดใหญ่มาได้ในที่สุด พบกับกลุ่มคนมุงแล้ว เสียงเอะอะโวยวายดังลั่นไปพร้อมๆ กับเสียงเชียร์ราวมวยวัด เห็นเม้งยืนอยู่ใกล้ๆ กับยักษ์ในเสื้อกล้ามสองตน ดูราวกับจะฆ่าฟันกันให้ตายไปข้างหนึ่ง แววตาไอ้เม้งนิ่งอย่างเสือ ภาษาประหลาดภูมิลำเนาพวกมันถูกพ่นออกจากปากกว้าง ๆ จนน้ำลายกระเซ็นใส่หน้าแว่น ชาติตะโกนคำว่าตำรวจเป็นภาษาอังกฤษทันทีที่แหวกกลุ่มคนดูออกมาได้ หมัดแรกก็ถูกปล่อยออกมา
-2-
มือที่อุ้มลูกอยู่เจ็บเล็กน้อยจากเหตุการณ์ปะทะเมื่อวาน ชาติยิ้มกว้างแล้วยกมะยมขึ้นสูงกว่าเดิม เด็กน้อยหัวเราะลั่นอย่างสนุกสนาน ดวงตาของลูกหัวแก้วหัวแหวนส่องประกายสดใส
“พ่อคับ ตอนนี้พ่อทำงานอะไรอยู่คับ”
เสียงของมะยมที่ฟันหลุดไปหลายซี่เอ่ยขึ้นกับชาติ เขาหันกลับมาจากงานเอกสารที่ทำค้างอยู่ แล้วยิ้มกว้างตอบลูกชาย
“ตอนนี้พ่อเป็นเพื่อนตำรวจครับ”
“เปนเพื่อนตำหลวดแล้วต้องทำอะไรมั่งอ่าคับ”
ผู้เป็นพ่อยิ้ม ลูบเส้นผมนุ่มนิ่มและเล่าสิ่งที่เขาไม่เคยเบื่อที่จะพูดให้มะยมฟังอีกครั้งหนึ่ง ทำไมเขาถึงหลงรักดวงตาคู่หนึ่ง ที่ไม่ได้มีเสน่ห์แปลกแตกต่างจากคู่อื่นๆ ที่เคยเห็น ทำไมเขาถึงหลงรักมือเล็กๆ ที่ชอบจับนู่นแตะนี่จนต้องดุเป็นประจำ ทำไมเขาถึงหลงรักมะยม
เขาคิดว่าเป็นเรื่องที่ไม่ต้องหาคำตอบ
“พ่อ ผมจะเป็นตำหลวดคับ”
“อ้าว มะยมไม่อยากเป็นเพื่อนตำรวจเหมือนพ่อหรอครับ”
“ก้อพ่อเปนเพื่อนตำหลวดนี่คับ พอผมเปนตำหลวดแล้วพ่อจะได้อยู่เปนเพื่อนผมไงคับ”
-3-
มะยมหลับอยู่ในอ้อมแขนของวรรณ เขาไม่ต้องการปลุกทั้งคู่ จึงเดินออกมาเงียบๆ
ด้านนอกเริ่มมืดแล้ว เสียงทีวีจากร้านขายของตรงข้ามห้องแถวดังกว่าทุกที ชาติเหวี่ยงขาขึ้นคร่อมรถจักรยานยนต์คู่ชีพที่เอียงอิงกับเสายันระเบียง
“พี่ชาติ”
ละสายตาจากหน้าปากซอยมองไปด้านซ้าย และพบกับนุ่นที่เป็นลูกจ้างร้านขายของข้างๆ กำลังโบกมือตะโกนเรียก โดยหูยังไม่ละออกจากมือถือเครื่องใหญ่
“เบาๆ หน่อยลูกพี่หลับอยู่”
“เรื่องค่าห้องน่ะค่ะพี่” นุ่นเอ่ยเสียงเบาลง “เจ้เขาฝากหนูมาถาม”
“พี่ต้องรอปลายเดือนว่ะนุ่น ฝากบอกส้มด้วยละกัน”
“ค่ะพี่”
ชาติเข็นรถออกจากหน้าบ้านก่อนติดเครื่อง เขาไม่อยากให้ลูกเมียต้องสูดควันท่อไอเสีย กระเป๋าเงินหล่นร่วงลงบนตะกร้าหน้ารถ ท้องฟ้าเปล่งแสงสีส้มเหมือนทุกวัน แต่เขารู้สึกไม่เหมือนเดิม
-4-
กระบองเหล็กเหวี่ยงเข้าใส่ท่อนแขนหนา เกิดเสียงร้องลั่นขึ้นแทบจะในทันที ชาติถอยฉากออกมาเมื่อแขนอีกข้างของมันเหวี่ยงไปมาเปะปะด้วยความเจ็บปวด เหงื่อเม็ดเป้งไหลเข้าตาจนแสบ ไม่มีเวลาแม้แต่จะสนใจอีกคู่มวยที่อยู่ไม่ไกล เสียงโห่ร้องล้อเลียนของชาวต่างชาติกำลังทำให้ผู้ต้องหาของเขาคลุ้มคลั่ง
ชาติฟาดกระบองใส่กรามอีกฝ่าย แลกกับหนึ่งหมัดของมันที่ทำเอาเขาหน้าหัน ใบหน้าร้อนวูบหนึ่ง กัดฟันฝืนความเจ็บปวด เพราะอีกกำปั้นกำลังพุ่งตรงมา เขาเบี่ยงตัวหลบและซัดสีข้างด้วยกระบองไปอีกหลายทีจนร่างมันทรุดลง เทศกิจหนุ่มกระโดดขึ้นคร่อมร่างนักท่องเที่ยวและรวบแขนใหญ่หนาหนักสองข้างไว้ด้วยกัน ชาติเริ้มรู้สึกแสบที่มือซ้าย
เล็บนิ้วนางของเขาฉีก เลือดไหลเป็นทางยาวลงไล้แหวนเงินวงสวย โลหะเป็นมันสะท้อนแสงเข้าตาแวบหนึ่ง
“พี่ชาติ!!!”
เม้งนอนอยู่บนพื้น หัวแตกย้อมพื้นเป็นสีแดง ถัดไปเป็นร่างของอีกหนึ่งผู้ต้องหาที่วิ่งเต็มฝีเท้า
-5-
วรรณยืนอยู่ประตูห้อง สีหน้าเคร่งเครียด
“มะยม ไปนั่งดูทีวีก่อน คุณ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”
ชาติละสายตาจากเอกสารตรงหน้าเป็นครั้งที่สองของวัน เขาหันมามองหน้าภรรยา และอ่านสายตาเธอ
“คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ผมลางานศุกร์นี้มาวันเกิดลูกแน่นอน”
เสียงถอนหายใจอ่อน ๆ จากริมฝีปากบาง
“คุณไม่ค่อยมีเวลาให้เรา ลูกคิดถึงคุณจะแย่”
“ผมใกล้ได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว ทนหน่อยละกัน ผมจะว่างมาอยู่กับคุณและลูกแน่นอน”
เกิดความเงียบควบคู่ไปกับเสียงใบพัดลมสีเขียวอ่อน
“ชาติ ฉันท้อง”
“คุณว่าอะไรนะ”
ชาติไม่ได้ต้องการให้วรรณพูดซ้ำ เขาได้ยินเต็มสองหู แต่ไม่อยากเชื่อ ปากกาที่ถืออยู่หล่นกลิ้งไปบนพื้นไม้ และสิ่งที่อื้ออึงตามมาคือโทสะ
-6-
ออกแรงวิ่งอย่างยากลำบาก ผ่านบาร์เหล้านับสิบแห่ง นักท่องเที่ยวเป็นอุปสรรคสำคัญ ผู้ต้องหาผลุบโผล่อยู่ตามกลุ่มชน วิทยุของหน่วยตำรวจท่องเที่ยวดังแข่งเสียงเอะอะรอบข้าง ชาติไม่ตอบ ความเหนื่อยล้าทำให้เขาถูกทิ้งห่างไกลขึ้นเรื่อย ๆ และในที่สุดยักษ์ใหญ่ตนนั้นก็หายไปหลังตรอกเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ชาติถลันตามเข้าไป
“มึงหยุด!!!”
เสียงภาษาไทยชัดเจนดังมาจากปากของมัน ในมือมีปืนกระบอกสีดำ จ่อลำคอของพริตตี้คนนั้น หล่อนดูตื่นและหวาดกลัว ชาติผงะหยุดอยู่กับที่เมื่อเห็นร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งพร้อมผ้าสีขาวที่ทอดตัวเป็นทางยาว ลูกของหล่อน
“ห่า ใจเย็น ๆ ก่อน”
มันทำในทางตรงกันข้าม หล่อนสำลักและร้องลั่นเมื่อปากกระบอกกดลงแน่นขึ้น เมายาอย่างไม่ต้องสงสัย ตายังแดงอยู่เลย ชาติคิดถึงความปลอดภัยของหล่อนและลูก จึงสาวเท้าใกล้ขึ้น มือขวากำกระบองเตรียมพร้อม
“อย่าเข้ามา!!!”
“พอเหอะ ไม่ได้อะไรหรอก เชื่อผม” ชาติพยายามพูดช้า ขยับเข้าใกล้ขึ้นอีก “ใจเย็น ๆ ไว้ ไม่มีใครทำอะไรคุณแล้ว”
“มึงโกหก You…”
ไม่ต้องรอให้จบประโยค ชาติพุ่งเข้าใส่ปืนในมือมัน เสียงลั่นขึ้นนัดหนึ่ง ทั้งสองกลิ้งไปกับพื้น และโดยไม่มีใครคาดคิด ปืนดังขึ้นอีกนัดหนึ่ง และร่างยักษ์ก็แน่นิ่ง ชาติขยับตัวถอยหนีแล้วหายใจหอบ
แต่กลับรู้สึกเจ็บจนเสียวสันหลัง
“คุณไม่เป็นไร...นะ”
คำสุดท้ายดังจากพื้น ร่างของเขาตะแคงข้าง มองเห็นผู้เป็นแม่อุ้มร่างเด็กน้อยลอยขึ้น ดวงตาคู่นั้นมองผู้ข่วยชีวิตที่กำลังจะตายอยู่แวบหนึ่ง หล่อนก้มลงหยิบกระเป๋าเงินจากกางเกงเขาและวิ่งหายไปในฝูงชนนอกซอย
ชาตินอนอยู่บนกองเลือดสีแดง ฝนกำลังจะตก
เขาถอดแหวนจากนิ้วที่เจ็บเพราะเล็บฉีก หมุนมองชื่อสลักนั้นไปมา ราวกับจะจดจำไปจนภพหน้า
แล้วเขาก็สิ้นใจ
-7-
“ไม่บอกเมียหน่อยหรอ”
“เสียใจตาย วรรณอยากมีลูกสองคน”
“ทำแค่ชั่วคราวก็ได้นี่”
“ก็ที่มาทำเนี่ยก็ชั่วคราวไง รอเลิกจนก่อนค่อยว่ากัน”
ดวงหน้าซีดขาวของชาติเห็นรอยคล้ำใต้ตาได้ชัดเจน
“เลิกจน มีเงิน ชีวิตเรามันวนอยู่แค่นี้หรอ ทำสิ่งที่อยากทำตั้งแต่วันนี้ไม่ดีหรอ”
“จะทำฝันข้าน่ะมันต้องใช้เงิน”
“ฝันประเภทไหนวะต้องใช้เงินทำ”
เสียงรถเข็นหยุดลง และชาติขยับตัวลุกขึ้น ความรู้สึกเจ็บวิ่งผ่านร่างเหมือนไฟดูด แต่เขายิ้ม
“ลูกมีอนาคต เมียสบาย ข้าว่าง นี่แหละฝันข้า”
“แฟมิลี่แมนดีนะ แกเนี่ย แล้วแกจะไม่นั่งรถเข็นแน่หรอ ไม่ปวดไข่?”
“ไม่ว่ะ เดี๋ยวลูกถาม พอดีกว่าเพื่อนตำรวจต้องแข็งแรงอยู่เสมอน่ะ” ชาติหัวเราะ
-8-
ชาติร้องไห้ ด้วยความคับแค้นและเสียใจ หญิงสาวเบื้องหน้าเคยคิดว่าเป็นภรรยาผู้ซื่อสัตย์ คบหากับคนข้างบ้าน ถูกหลอกเอาเงินหายไปเกือบหมดบัญชี เงินที่เขาพยายามแทบล้มประดาตายเพื่อครอบครัว!!! เพื่อมะยม!!!
วรรณนอนคุดคู้อยู่บนพื้น พร่ำเอ่ยคำขอโทษทั้งน้ำตา ชาติกัดฟันแน่น พร้อมบันดาลโทสะระลอกที่สาม หากเขาไม่บังเอิญได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นจากมุมหนึ่งของบ้าน เขาหันไปมองหน้าห้อง และพบกับมะยมที่กำลังฟูมฟายเพราะโลกทั้งใบของเด็กน้อยพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี มะยมกรีดร้องแหบแห้งฟังไม่ได้ศัพท์ กระชากอารมณ์โกรธออกจากร่างของผู้เป็นพ่อจนหมดสิ้น
“มะยม”
“พ่อแกล้งแม่ แกล้งแม่ทำไม ทำไมพ่อต้องแกล้งแม่ด้วย”
“พ่อ...”
ชาติยื่นมือออกไป แต่มะยมหนี
“พ่อขอโทดแม่ก่อน แม่ร้องไห้พ่อเห็นไหม”
“งั้นมะยมหยุดร้องไห้ แล้วเข้านอนก่อน พ่อจะขอโทษแม่”
มะยมไม่ยอม ชาติสัญญาด้วยนิ้วก้อย เสียงสะอื้นทิ้งช่วงนานขึ้นและหยุดลงในที่สุด เขารอจนมั่นใจว่าลูกน้อยหายตกใจและหลับสนิทแล้ว จึงเดินไปประคองวรรณให้ลุกขึ้น หล่อนยังคงขอโทษซ้ำไปซ้ำมาราวกับคนบ้า ชาติดึงเธอมากอดไว้ เสียงเงียบลง
“คุณคะ ฉัน...”
“ไม่เป็นไร ผมยกโทษให้คุณ ผมขอโทษนะที่รุนแรงไป” ชาติเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน จูบหล่อนเบา ๆ ที่หน้าผาก “ผมคิดว่าเราอาจจะต้องคุยกันบ้าง”
“ค่ะ ฉันเข้าใจ”
“คุณไปตรวจครรภ์มาแล้วใช่มั้ย”
“ค่ะ”
“งั้นเอางี้ ผมจะทำงานไม่หนักเหมือนเมื่อก่อน แต่จะลองเขียนเรื่องสั้นส่งตามสำนักพิมพ์ดู ผมจะได้มีเวลาอยู่บ้านมากขึ้น ดูแลคุณกับลูก คุณว่าเป็นไงบ้าง”
“คุณคงต้องเหนื่อยมาก”
“ผมไม่หวั่น แต่คุณต้องสัญญากับผมเรื่องหนึ่งนะ”
“อะไรหรอคะ ฉันจะไม่มีวันมีคนอื่นอี...”
“ไม่ใช่เรื่องนั้นนะที่จริง แต่ใช่ คุณต้องสัญญาด้วย แล้วอีกอย่าง”
ชาติมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ากำลังเปลี่ยนเป็นสีส้ม
“ลูกเราต้องชื่อมะเฟืองนะ”
วรรณหัวเราะเบา ๆ หล่อนเอนหัวลงบนไหล่กว้าง
“ก็ดีค่ะ ฉันรู้คุณชอบปลูกมะเฟือง”
------------------