บล็อก(ก)

ขอบคุณสำหรับทุกการสนับสนุนครับ

นี่เป็นเรื่องสั้นที่กำลังจะได้ตีพิมพ์

จะเอาข่าวมาลงให้อีกที

 

 

 

สิ่งนี้จะอยู่ต่อไป

 

-1-

                นักท่องเที่ยวเมาจนก่อเรื่องวิวาทกันอีกแล้ว ชาติกระชับวิทยุสื่อสารบนบ่าแล้วเดินเร็วๆ ไปยังส่วนท้ายของวอล์คกิ้งสตรีทเมืองพัทยา

 

                “ผมถึงแล้วครับพี่ชาติ ตอนนี้มีคนมุงเยอะมากเลย”

 

                เสียงอู้อี้จนฟังแทบไม่ได้ศัพท์ ชาติกวาดมองรอบตัวเร็วๆ ครั้งหนึ่งเพื่อหาเส้นทาง ถนนเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวมากมาย เขาเดินแหวกชาวจีนที่ส่งเสียงพูดคุยกันดังลั่น แทรกตัวผ่านฝรั่งตัวสูงใหญ่สามคนที่เดินกอดคอหน้าแดงกันมาอย่างทุลักทุเล บางคนมองตรงมาที่เขาอย่างตื่นๆ เป็นเชิงตกใจกลัว ชาติไม่สนใจ ตอนนี้ไอ้เม้งรุ่นน้องเขาที่รุดไปแก้สถานการณ์ตรงหน้าต้องมาก่อน

 

                “พี่ชาติ เจอแล้ว เป็นผู้ชายสองคน ตัวสูงมาก ผมทองทั้งคู่ ผมจะเข้าไปละนะ”

                “เดี๋ยวเม้ง รอพี่ก่อน”

 

                ไม่มีเสียงวิทยุกลับมา ชาติก้าวยาวเกือบเป็นวิ่ง ตะโกนขอทางเสียงดังและยกมือขึ้นแหวกไหล่ เสียงฮือแบบคนถูกขัดใจดังขึ้นด้านหลังเป็นระยะ ชาติฝ่าก้อนฝรั่งขนาดใหญ่มาได้ในที่สุด พบกับกลุ่มคนมุงแล้ว เสียงเอะอะโวยวายดังลั่นไปพร้อมๆ กับเสียงเชียร์ราวมวยวัด เห็นเม้งยืนอยู่ใกล้ๆ กับยักษ์ในเสื้อกล้ามสองตน ดูราวกับจะฆ่าฟันกันให้ตายไปข้างหนึ่ง แววตาไอ้เม้งนิ่งอย่างเสือ ภาษาประหลาดภูมิลำเนาพวกมันถูกพ่นออกจากปากกว้าง ๆ จนน้ำลายกระเซ็นใส่หน้าแว่น ชาติตะโกนคำว่าตำรวจเป็นภาษาอังกฤษทันทีที่แหวกกลุ่มคนดูออกมาได้ หมัดแรกก็ถูกปล่อยออกมา

 

-2-

                มือที่อุ้มลูกอยู่เจ็บเล็กน้อยจากเหตุการณ์ปะทะเมื่อวาน ชาติยิ้มกว้างแล้วยกมะยมขึ้นสูงกว่าเดิม เด็กน้อยหัวเราะลั่นอย่างสนุกสนาน ดวงตาของลูกหัวแก้วหัวแหวนส่องประกายสดใส

 

                “พ่อคับ ตอนนี้พ่อทำงานอะไรอยู่คับ”

 

                เสียงของมะยมที่ฟันหลุดไปหลายซี่เอ่ยขึ้นกับชาติ เขาหันกลับมาจากงานเอกสารที่ทำค้างอยู่ แล้วยิ้มกว้างตอบลูกชาย

 

                “ตอนนี้พ่อเป็นเพื่อนตำรวจครับ”

                “เปนเพื่อนตำหลวดแล้วต้องทำอะไรมั่งอ่าคับ”

 

                ผู้เป็นพ่อยิ้ม ลูบเส้นผมนุ่มนิ่มและเล่าสิ่งที่เขาไม่เคยเบื่อที่จะพูดให้มะยมฟังอีกครั้งหนึ่ง ทำไมเขาถึงหลงรักดวงตาคู่หนึ่ง ที่ไม่ได้มีเสน่ห์แปลกแตกต่างจากคู่อื่นๆ ที่เคยเห็น ทำไมเขาถึงหลงรักมือเล็กๆ ที่ชอบจับนู่นแตะนี่จนต้องดุเป็นประจำ ทำไมเขาถึงหลงรักมะยม

                เขาคิดว่าเป็นเรื่องที่ไม่ต้องหาคำตอบ

 

                “พ่อ ผมจะเป็นตำหลวดคับ”

                “อ้าว มะยมไม่อยากเป็นเพื่อนตำรวจเหมือนพ่อหรอครับ”

                “ก้อพ่อเปนเพื่อนตำหลวดนี่คับ พอผมเปนตำหลวดแล้วพ่อจะได้อยู่เปนเพื่อนผมไงคับ”

 

-3-

       มะยมหลับอยู่ในอ้อมแขนของวรรณ เขาไม่ต้องการปลุกทั้งคู่ จึงเดินออกมาเงียบๆ

 

ด้านนอกเริ่มมืดแล้ว เสียงทีวีจากร้านขายของตรงข้ามห้องแถวดังกว่าทุกที ชาติเหวี่ยงขาขึ้นคร่อมรถจักรยานยนต์คู่ชีพที่เอียงอิงกับเสายันระเบียง

 

“พี่ชาติ”

ละสายตาจากหน้าปากซอยมองไปด้านซ้าย และพบกับนุ่นที่เป็นลูกจ้างร้านขายของข้างๆ กำลังโบกมือตะโกนเรียก โดยหูยังไม่ละออกจากมือถือเครื่องใหญ่

“เบาๆ หน่อยลูกพี่หลับอยู่”

“เรื่องค่าห้องน่ะค่ะพี่” นุ่นเอ่ยเสียงเบาลง “เจ้เขาฝากหนูมาถาม”

“พี่ต้องรอปลายเดือนว่ะนุ่น ฝากบอกส้มด้วยละกัน”

“ค่ะพี่”

                ชาติเข็นรถออกจากหน้าบ้านก่อนติดเครื่อง เขาไม่อยากให้ลูกเมียต้องสูดควันท่อไอเสีย กระเป๋าเงินหล่นร่วงลงบนตะกร้าหน้ารถ ท้องฟ้าเปล่งแสงสีส้มเหมือนทุกวัน แต่เขารู้สึกไม่เหมือนเดิม

 

 

 

 

-4-

 

                กระบองเหล็กเหวี่ยงเข้าใส่ท่อนแขนหนา เกิดเสียงร้องลั่นขึ้นแทบจะในทันที ชาติถอยฉากออกมาเมื่อแขนอีกข้างของมันเหวี่ยงไปมาเปะปะด้วยความเจ็บปวด เหงื่อเม็ดเป้งไหลเข้าตาจนแสบ ไม่มีเวลาแม้แต่จะสนใจอีกคู่มวยที่อยู่ไม่ไกล เสียงโห่ร้องล้อเลียนของชาวต่างชาติกำลังทำให้ผู้ต้องหาของเขาคลุ้มคลั่ง

 

                ชาติฟาดกระบองใส่กรามอีกฝ่าย แลกกับหนึ่งหมัดของมันที่ทำเอาเขาหน้าหัน ใบหน้าร้อนวูบหนึ่ง กัดฟันฝืนความเจ็บปวด เพราะอีกกำปั้นกำลังพุ่งตรงมา เขาเบี่ยงตัวหลบและซัดสีข้างด้วยกระบองไปอีกหลายทีจนร่างมันทรุดลง เทศกิจหนุ่มกระโดดขึ้นคร่อมร่างนักท่องเที่ยวและรวบแขนใหญ่หนาหนักสองข้างไว้ด้วยกัน ชาติเริ้มรู้สึกแสบที่มือซ้าย

 

                เล็บนิ้วนางของเขาฉีก เลือดไหลเป็นทางยาวลงไล้แหวนเงินวงสวย โลหะเป็นมันสะท้อนแสงเข้าตาแวบหนึ่ง

 

                “พี่ชาติ!!!”

 

                เม้งนอนอยู่บนพื้น หัวแตกย้อมพื้นเป็นสีแดง ถัดไปเป็นร่างของอีกหนึ่งผู้ต้องหาที่วิ่งเต็มฝีเท้า

 

 

-5-

 

                วรรณยืนอยู่ประตูห้อง สีหน้าเคร่งเครียด

“มะยม ไปนั่งดูทีวีก่อน คุณ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

 

                ชาติละสายตาจากเอกสารตรงหน้าเป็นครั้งที่สองของวัน เขาหันมามองหน้าภรรยา และอ่านสายตาเธอ

                “คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ผมลางานศุกร์นี้มาวันเกิดลูกแน่นอน”

 

                เสียงถอนหายใจอ่อน ๆ จากริมฝีปากบาง

                “คุณไม่ค่อยมีเวลาให้เรา ลูกคิดถึงคุณจะแย่”

                “ผมใกล้ได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว ทนหน่อยละกัน ผมจะว่างมาอยู่กับคุณและลูกแน่นอน”

 

                เกิดความเงียบควบคู่ไปกับเสียงใบพัดลมสีเขียวอ่อน

 

                “ชาติ ฉันท้อง”

                “คุณว่าอะไรนะ”

 

                ชาติไม่ได้ต้องการให้วรรณพูดซ้ำ เขาได้ยินเต็มสองหู แต่ไม่อยากเชื่อ ปากกาที่ถืออยู่หล่นกลิ้งไปบนพื้นไม้ และสิ่งที่อื้ออึงตามมาคือโทสะ

 

 

-6-

 

                ออกแรงวิ่งอย่างยากลำบาก ผ่านบาร์เหล้านับสิบแห่ง นักท่องเที่ยวเป็นอุปสรรคสำคัญ ผู้ต้องหาผลุบโผล่อยู่ตามกลุ่มชน วิทยุของหน่วยตำรวจท่องเที่ยวดังแข่งเสียงเอะอะรอบข้าง ชาติไม่ตอบ ความเหนื่อยล้าทำให้เขาถูกทิ้งห่างไกลขึ้นเรื่อย ๆ และในที่สุดยักษ์ใหญ่ตนนั้นก็หายไปหลังตรอกเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ชาติถลันตามเข้าไป

 

                “มึงหยุด!!!”

                เสียงภาษาไทยชัดเจนดังมาจากปากของมัน ในมือมีปืนกระบอกสีดำ จ่อลำคอของพริตตี้คนนั้น หล่อนดูตื่นและหวาดกลัว ชาติผงะหยุดอยู่กับที่เมื่อเห็นร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งพร้อมผ้าสีขาวที่ทอดตัวเป็นทางยาว ลูกของหล่อน

 

                “ห่า ใจเย็น ๆ ก่อน”

                มันทำในทางตรงกันข้าม หล่อนสำลักและร้องลั่นเมื่อปากกระบอกกดลงแน่นขึ้น เมายาอย่างไม่ต้องสงสัย ตายังแดงอยู่เลย ชาติคิดถึงความปลอดภัยของหล่อนและลูก จึงสาวเท้าใกล้ขึ้น มือขวากำกระบองเตรียมพร้อม

 

                “อย่าเข้ามา!!!”

                “พอเหอะ ไม่ได้อะไรหรอก เชื่อผม” ชาติพยายามพูดช้า ขยับเข้าใกล้ขึ้นอีก “ใจเย็น ๆ ไว้ ไม่มีใครทำอะไรคุณแล้ว”

 

                “มึงโกหก You…”

 

                ไม่ต้องรอให้จบประโยค ชาติพุ่งเข้าใส่ปืนในมือมัน เสียงลั่นขึ้นนัดหนึ่ง ทั้งสองกลิ้งไปกับพื้น และโดยไม่มีใครคาดคิด ปืนดังขึ้นอีกนัดหนึ่ง และร่างยักษ์ก็แน่นิ่ง ชาติขยับตัวถอยหนีแล้วหายใจหอบ

แต่กลับรู้สึกเจ็บจนเสียวสันหลัง

 

“คุณไม่เป็นไร...นะ”

คำสุดท้ายดังจากพื้น ร่างของเขาตะแคงข้าง มองเห็นผู้เป็นแม่อุ้มร่างเด็กน้อยลอยขึ้น ดวงตาคู่นั้นมองผู้ข่วยชีวิตที่กำลังจะตายอยู่แวบหนึ่ง หล่อนก้มลงหยิบกระเป๋าเงินจากกางเกงเขาและวิ่งหายไปในฝูงชนนอกซอย

 

ชาตินอนอยู่บนกองเลือดสีแดง ฝนกำลังจะตก

 

เขาถอดแหวนจากนิ้วที่เจ็บเพราะเล็บฉีก หมุนมองชื่อสลักนั้นไปมา ราวกับจะจดจำไปจนภพหน้า

 

แล้วเขาก็สิ้นใจ

 

-7-

 

                “ไม่บอกเมียหน่อยหรอ”

                “เสียใจตาย วรรณอยากมีลูกสองคน”

                “ทำแค่ชั่วคราวก็ได้นี่”

                “ก็ที่มาทำเนี่ยก็ชั่วคราวไง รอเลิกจนก่อนค่อยว่ากัน”

 

                ดวงหน้าซีดขาวของชาติเห็นรอยคล้ำใต้ตาได้ชัดเจน

 

                “เลิกจน มีเงิน ชีวิตเรามันวนอยู่แค่นี้หรอ ทำสิ่งที่อยากทำตั้งแต่วันนี้ไม่ดีหรอ”

                “จะทำฝันข้าน่ะมันต้องใช้เงิน”

                “ฝันประเภทไหนวะต้องใช้เงินทำ”

 

                เสียงรถเข็นหยุดลง และชาติขยับตัวลุกขึ้น ความรู้สึกเจ็บวิ่งผ่านร่างเหมือนไฟดูด แต่เขายิ้ม

                “ลูกมีอนาคต เมียสบาย ข้าว่าง นี่แหละฝันข้า”

                “แฟมิลี่แมนดีนะ แกเนี่ย แล้วแกจะไม่นั่งรถเข็นแน่หรอ ไม่ปวดไข่?”

                “ไม่ว่ะ เดี๋ยวลูกถาม พอดีกว่าเพื่อนตำรวจต้องแข็งแรงอยู่เสมอน่ะ” ชาติหัวเราะ

 

-8-

 

                ชาติร้องไห้ ด้วยความคับแค้นและเสียใจ หญิงสาวเบื้องหน้าเคยคิดว่าเป็นภรรยาผู้ซื่อสัตย์ คบหากับคนข้างบ้าน ถูกหลอกเอาเงินหายไปเกือบหมดบัญชี เงินที่เขาพยายามแทบล้มประดาตายเพื่อครอบครัว!!! เพื่อมะยม!!!

 

                วรรณนอนคุดคู้อยู่บนพื้น พร่ำเอ่ยคำขอโทษทั้งน้ำตา ชาติกัดฟันแน่น พร้อมบันดาลโทสะระลอกที่สาม หากเขาไม่บังเอิญได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นจากมุมหนึ่งของบ้าน เขาหันไปมองหน้าห้อง และพบกับมะยมที่กำลังฟูมฟายเพราะโลกทั้งใบของเด็กน้อยพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี มะยมกรีดร้องแหบแห้งฟังไม่ได้ศัพท์ กระชากอารมณ์โกรธออกจากร่างของผู้เป็นพ่อจนหมดสิ้น

 

                “มะยม”

                “พ่อแกล้งแม่ แกล้งแม่ทำไม ทำไมพ่อต้องแกล้งแม่ด้วย”

                “พ่อ...”

 

                ชาติยื่นมือออกไป แต่มะยมหนี

                “พ่อขอโทดแม่ก่อน แม่ร้องไห้พ่อเห็นไหม”

                “งั้นมะยมหยุดร้องไห้ แล้วเข้านอนก่อน พ่อจะขอโทษแม่”

 

                มะยมไม่ยอม ชาติสัญญาด้วยนิ้วก้อย เสียงสะอื้นทิ้งช่วงนานขึ้นและหยุดลงในที่สุด เขารอจนมั่นใจว่าลูกน้อยหายตกใจและหลับสนิทแล้ว จึงเดินไปประคองวรรณให้ลุกขึ้น หล่อนยังคงขอโทษซ้ำไปซ้ำมาราวกับคนบ้า ชาติดึงเธอมากอดไว้ เสียงเงียบลง

 

                “คุณคะ ฉัน...”

                “ไม่เป็นไร ผมยกโทษให้คุณ ผมขอโทษนะที่รุนแรงไป” ชาติเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน จูบหล่อนเบา ๆ ที่หน้าผาก “ผมคิดว่าเราอาจจะต้องคุยกันบ้าง”

                “ค่ะ ฉันเข้าใจ”

                “คุณไปตรวจครรภ์มาแล้วใช่มั้ย”

                “ค่ะ”

                “งั้นเอางี้ ผมจะทำงานไม่หนักเหมือนเมื่อก่อน แต่จะลองเขียนเรื่องสั้นส่งตามสำนักพิมพ์ดู ผมจะได้มีเวลาอยู่บ้านมากขึ้น ดูแลคุณกับลูก คุณว่าเป็นไงบ้าง”

                “คุณคงต้องเหนื่อยมาก”

                “ผมไม่หวั่น แต่คุณต้องสัญญากับผมเรื่องหนึ่งนะ”

                “อะไรหรอคะ ฉันจะไม่มีวันมีคนอื่นอี...”

                “ไม่ใช่เรื่องนั้นนะที่จริง แต่ใช่ คุณต้องสัญญาด้วย แล้วอีกอย่าง”

 

                ชาติมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ากำลังเปลี่ยนเป็นสีส้ม

 

                “ลูกเราต้องชื่อมะเฟืองนะ”

 

                วรรณหัวเราะเบา ๆ หล่อนเอนหัวลงบนไหล่กว้าง

                “ก็ดีค่ะ ฉันรู้คุณชอบปลูกมะเฟือง”

 

------------------