บล็อก(ก)

     ห้องมืดสลัว

      มีเพียงผม กับคอมพิวเตอร์เครื่องเก่าตรงหน้า ดูรูปสนองตัณหายามดึก

     ช่างเป็นวงจรอุบาทว์ที่สรรหามาทำ

     ถ้าตอนนี้มีคนอยู่ข้าง ๆ ผม (ซึ่งถ้ามีจริง ๆ ผมคงไม่กล้าเปิดรูปโป๊) มันผู้นั้นคงจะตั้งคำถามกับผมว่า

"เฮ้ย มึงว่างนักหรอวะ วัน ๆ ไม่ทำเหี้ยไรเลย หนีไปบ้านเพื่อน เล่นไครซิส โหลดคลิป แล้วก็กลับ"

     เออแล้วมึงยุ่งอะไรกูล่ะ

"กูเบื่อ กูเห็นมึงทุกวัน เห็นชีวิตไร้ค่าของมึงทุกวันนี้แล้วกูเสียดาย"

     เสียดายอะไร มีอะไรน่าเสียดาย

"มึงจำได้มั้ยว่าเมื่อก่อนมึงทำอะไร ทั้งวันทั้งคืน แม้กระทั่งชั่วโมงเลขอาจารย์กัลยา"

     จำไม่ได้แล้ว

"มึงเคยทุ่มเทกับมันมาก มึงเคยคิดว่าฝีมือมึงเืทียบชั้นได้กับหลาย ๆ คนที่ตอนนี้มีผลงานออกมาเป็นชิ้นเป็นอันแล้ว - มึงเคยคลั่งอ่านมันแบบเอาเป็นเอาตายเพื่อหาคำผิด มึงเคยคิดว่ามันคือทุกสิ่งในชีวิต แล้วทำไมวันนี้มึงถึงไม่สนใจมันเลย"

     เอาตรง ๆ มั้ย

"อือ บอกมาดิ"

     กูเบื่อแล้ว

"งั้นเลย ง่าย ๆ งั้นเลย"

     เออ ใช่ ต้องคิดอะไรให้มันยากเย็นวะ

"งั้นทุกวันนี้มึงก็ไม่ต่างกับเด็กหัวเกรียนตามซอยลาดพร้าวแล้วล่ะ นอนในชั่วโมงเรียน กลับบ้านไปเล่นเกม กินขนมเหี้ยห่าอะไรไม่รู้ที่แต่ก่อนมึงไม่เคยแตะ เวจก็ไม่ยก ออกกำลังกายก็ไม่ ลงพุงจนทุเรศ ผมหงอก"

     มีอะไรอีกมั้ย จะจดไว้ให้

"เมื่อก่อนมึงมีเป้าหมายชีวิตมากกว่านี้นี่"

     มันขึ้นอยู่กับอายุกูมากกว่า แต่ก่อนกูเด็ก ๆ ยังชอบเพ้อฝันอยู่ เฮอะ อาชีพแบบนั้นขืนเป็นก็เหนื่อยตายพอดี มึงคิดว่าอย่างกูจะไปรอดเหรอ

"กูคิดว่ามึงไปรอดนะเมื่อก่อน แต่ตอนนี้กูว่าไม่น่าจะรอดแล้วว่ะ ถ้าแม้แต่มึงยังไม่เชื่อในตัวมึงเองด้วยซ้ำ"

     ปรัชญาเข้าไป รำคาญ

"แล้วสรุปมึงเอาไงอ่ะ มึงจะอยู่โดยทำเป็นทุกทาง แต่ไม่เก่งซักทาง อย่างงี้ต่อไป หรือมึงจะเดินทางตามตัวตนของมึงล่ะ"

     ถ้าถามผมตอนนี้ ผมว่าผมจะเริ่มเดินต่อแล้วละ

      เดินแล้วจะล้มรืเปล่า จะกลับมาอู้เหมือนเดิมอีกมั้ย อันนี้ตอบไม่ได้ แล้วแต่อารมณ์ว่ะ ตอนแรกผมก็เป็นคนอารมณ์นิยมอยู่แล้วนี่เนอะ

ประกาศคืนวงการตัวอักษร ณ 27 กันยายน 2551 วันเกิดน้องหญิง ที่พี่ลืมเบอร์ไปแล้ว (เปลี่ยนเบอร์ไม่บอกกันแล้วฉันจะบอกเธอยังไง)