บล็อก(ก)

     นิวรณ์เขวี้ยงกระบอกปืนสุดโปรดของเขาลงกระแทกพื้นพรม

     "ห่า ให้กูยิงคนแก่อีกแล้ว ไอ้เสี่ยปัญญาอ่อนนี่จะล้อเล่นกะกูไปถึงไหนกันวะ"

     วิัเชียรยิ้มเฝื่อน ๆ และก้มลงหยิบบริกาเดียร์เบเร็ตต้าส่งคืนให้เจ้าของ

      "มึงเอาคืนไปเหอะ แพง กูเสียดาย เอามาโยนเล่น..."

      "กูไม่เอาแล้ว..."

      "ฮะ?!"

     วิเชียรถลึงตา การเลิกใช้ปืนที่มอบให้โดยหัวหน้างานมีความหมายเพียงอย่างเดียว

      "กูจะไม่ฆ่าคนด้วยเหตุผลโง่ ๆ อย่างหนี้ไม่กี่ีหมื่นอีกแล้ว ฝากบอกไอ้เสี่ยยศนั่นด้วย ลาขาด อย่ามายุ่งกับชีวิตกูอีก ไม่งั้นคนต่อไปที่จะถูกยัดลูกตะกั่วใส่หัวจะเป็นมัน"

      ประตูปิดเสียงดังลั่น ทิ้งให้ชายหนุ่มร่างสูงถอนหายใจกับความเงียบงัน

**************************** 

       "มึงก็เลยได้คำสั่งให้ไปเก็บมัน?"

      บรรยากาศในร้านประจำดูคึกคักมากกว่าปกติ คงเป็นเพราะวงดนตรีพิเศษในคืนนี้กำลังจะขึ้นเล่น เสียงคนดูโห่ฮาและตะโกนกูร้องด้วยความมึนเมาจากอบายมุขทำลายชีวิตเป็นจำนวนหลายร้อยขวดดังกู่ก้อง

      กลบเสียงพูดคุยของทั้งสองได้เป็นอย่างดี

       "เอาไงดีวะ ค่าจ้างงามด้วยดิ" วิเชียรยกขวดสีชาขึ้นจรดปาก ของเหลวจำนวนมากไหลลงคอที่แดงก่ำ

       "มึงกล้ายิงไอ้เหี้ยวรณ์ด้วยหรอ"

       คนถูกถามสำลักเบียร์ พิเชษฐ์ยิ้มมุมปาก

       "ห่า เป็นมึงก็ยิงเหมือนกัน"

       "เป็นกูจะลาออกว่ะ"

       "อย่าทำเป็นคนดีไปหน่อยเลย จะอ้วก"

       "มึงจะอ้วกเพราะเหลืออีกสองขวดมากกว่า"

        วิเชียรกระแทกขวดเหล้าลงบนโต๊ะเสียงดัง ยกแขนเสื้อปาดปาก และชายตามองสาวเสิร์ฟคนหนึ่งที่นุ่งกระโปรงสั้นจนรู้สึกเหมือนคนตัดกำลังดูหนังโป๊อยู่

       "กูเอาจริง ๆ นะ - เหี้ยวรณ์ก็รู้แหละว่าถ้ามันออกไปดื้อ ๆ ยังงั้น ก็ต้องมีหลั่งเลือดบ้างแหละ"

       "มันอาจจะคิดไม่ถึงว่าเป็นมึงที่ต้องหลั่งเลือด"

       "มึงคิดว่ากูอ่อนขนาดนั้นเลย?"

       "มันยิงปืนแม่นที่สุดในรุ่นเรา" พิเชษฐ์ว่า เขี่ยแมลงบนโต๊ะเล่นด้วยไม้จิ้มฟัน

       "กูจะฆ่ามันยังไงมึงรู้หรอ กูจะเดินเข้าไปแล้วขอแม่งดวลปืนรึไง สมองหมี"

       "ด่ากูเข้าไปดิ"

       ไม้จิ้มฟันกระแทกลงบนโต๊ะ มดดำตัวเล็กขาดครึ่งเป็นสองท่อน ชายหนุ่มผู้ฆาตกรรมมดลุกขึ้นยืน ยกขวดเหล้าส่วนของตนขึ้นโบก ก่อนเอ่ยคำลา

       "กูไม่ได้คิดว่ามึงยิงมันแล้วมันจะไม่ตายหรอก แต่มึงคิดหน่อยก็ดีนะ ว่าถ้ามึงยิงมัน" พิเชษฐ์ดึงปืนในกางเกงให้สูงขึ้น "แล้วมันยิงกลับมาหามึงมั้ย"

       "จะว่ากูยิงคนไม่มีทางสู้งั้นดิ"

       "ขอกูเดินออกไปเท่ ๆ แบบไม่ต้องคุยกะมึงต่ออีกสองบรรทัดได้มั้ย ห่า อีกเดี๋ยวกูก็ตายแล้ว ยังจะมาขัดมุขกูอีก"

******************************

        อำนาจคือทุกอย่าง 

        วิเชียรเคยคิดยังงั้น

        "ฮัลโหล"

        "มึงจะมาเก็บกูวันไหน"

        แต่วันนี้ชีวิตสำคัญยิ่งไปกว่านั้น

        "กูถามมึงจะดีกว่า มึงจะไปเก็บ 'มัน' วันไหน"

        "เอาเป็นวันนี้เลยละกัน กูจะลองปืนใหม่"

        นิวรณ์ไม่เคยมาสาย

 

        ห้านัดของมือปืนอันดับหนึ่งจบลงที่ยามเฝ้่าหน้าบริษัทสองคน อีกสามนัดของวิเชียรเข้าหน้าอกเลขาหนุ่มที่เพิ่งเข้าทำงานได้เดือนกว่า ๆ และอีกหลายสิบนัดถูกประเคนให้กับมือขวาและมือซ้ายคนโปรดของเสี่ย ซึ่งตอนนี้กำลังล้มลุกคลุกคลานหนีโลหะเหล็กสีดำเงินดุร้ายที่พรากชีวิตมนุษย์ไปหลายสิบชีวิตภายในเวลาไม่ถึงห้านาที

        นิวรณ์ยิ้มมุมปาก ปากกระบอกที่ตอนนี้ร้อนจนเกิดควันกรุ่นจี้ลงบนท่อนขาของเจ้าพ่อใหญ่อสังหาริมทรัพย์ที่ทุจริตได้ทุกรูปแบบตอนที่ทุกคนยังอยู่ในบังคับบัญชา เฮียร้องเหมือนหมูถูกเชือด น้ำตาไหลปริ่มสองข้าง

        "มีอะไรจะสั่งเสียมั้ย"

        "กูว่ายิงแม่งเลยเหอะวรณ์ คนอย่างแม่ง ยิ่งอยู่ยิ่งโสโครกโลก ไม่ต้องให้มันพูดเหี้ยไรหรอก"

        "จำได้ว่ากูให้ิวิเชียรมาบอกแล้วนี่ อันที่จริงมือแม่นปืนอย่างกูนี่กฎออกต้องตายยังเป็นข้อยกเว้นไม่ได้มึงก็น่าจะตายข้อหาอยากลองของกะกูไปให้รู้แล้วรู้รอดเนอะ"

        "มะ...มันไม่ได้บอกกู... กูไม่รู้ว่ามึงอยากจะออก... กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามึงฝากไอ้วิเชียรมา... กูแค่ให้มันไปดูมึงเฉย ๆ ว่าเป็นยังไงมั่ง แค่นั้น..."

 

        เสียงปืนดังลั่น และหน้าของเสี่ยแบะออกด้วยแรงอัดของปืนดัดแปลงพิเศษของวิเชียร เลือดไหลพุ่งทะลัก แต่ยังไม่น่ากลัวเท่ากับเสียงตะโกนของพิเชษฐ์

         "ไอ้เหี้ยวิช มึงหลอกกู!!! ไอ้เย็..."

 

        พูดไม่ทันจบประโยค ก็เกิดเสียงลั่นไก และร่างของวิเชียรก็ล้มลงกลิ้งกับพื้น ส่งเสียงกรีดร้องดังลั่น นิวรณ์สะบัดหน้าไปที่ประตู แต่ก็ไวไม่พออีกฝ่ายที่ยิงเข้าใส่ต้นขาขวาไปโดยไม่รู้ตัว สันหลังเจ็บวูบ ชายหนุ่มล้มกลิ้งอยู่บนพื้น ตะเกียกตะกายมองหาผู้มาเยือน

         "ขอบใจที่ช่วยกูหารหัสเซฟจากไอ้อ้วนนี่ด้วยละกัน"

 

         "มึง..."

         รอยยิ้มของพิเชษฐ์ดูไม่ออกว่าอยู่ในอารมณ์ไหน ร่างสูงเดินมาพร้อมกับถุงดำขนาดใหญ่ เก็บปืนของทั้งสองไปและเริ่มต้นกวาดเงินในตู้ วินาทีเจ็บปวดของวิเชียรกับนิวรณ์ดูจะยาวนานไม่จบสิ้น  จนในที่สุด เสียงหวอของรถพยาบาลก็แสดงตนเป็นสัญญาณถอยทัพ พิเชษฐ์หัวเราะเบา ๆ

         "มากันแล้ว นอนสงบสติกันที่โรงพยาบาลก่อนก็แล้วกัน" พิเชษฐ์กระชับเข็มขัดรอกของตน มัดเชือกไว้กับเสากลาง "เฮ้ย แล้วไปกินเหล้าด้วยกันอีกก็แล้วกัน ถ้ากูไม่ได้ยิงโดนตับพวกมึงนะ"

 

         ร่างของเพื่อนรักคนที่สามหายไปพร้อมกับเสียงหัวเราะน่ากระทืบของมัน

 

          รอบตัวเริ่มลางเลือน สิ่งสุดท้ายที่วิเชียรเห็นคือร่างของนิวรณ์ที่นอนคุดคู้พร้อมสายเลือด และหน่วยแพทย์ชุดขาวที่รีบรุดเข้ามาในห้อง

          และซองเงินสีขาวปึกใหญ่สองซองที่จ่าหน้าถึงเขา

 

          ที่พิเชษฐ์ทิ้งไว้ให้เป็นค่ารักษา

 

 

 

 

 

 

 

"ชีวิตมึงยังอีกยาว อยู่ให้กูหลอกใช้ก่อนละกัน"