บล็อก(ก)

     เสียงลมหายใจหอบกระเส่า

คนสองคนอยู่บนสะพาน

ทั้งสองคนมีปืน

     "ยาอยู่ไหน"

     "มึงมายุ่งอะไรกับของกู"

     "ของมึงกับผี - ส่งมาไม่งั้นกูยิง"

     "มึงกล้าหรอวะ"

      เกิดเพียงเสียงรถยนต์ด้านล่าง และสายฝนที่กรีดกระทบร่าง สองคนยืนนิ่ง มือเล็งประทับด้านหน้า เป้าหมายคือศีรษะฝ่ายตรงข้าม

      นิวรณ์เอ่ยเสียงเย็นชา ไม่มีวี่แววของเพื่อนฝูงที่เคยแสดงออกมาเมื่อสามสิบสองนาทีที่แล้วเลย

      "ยากู - มึงอย่าโกง"

      "โกงห่าอะไร กูโทรไปบอกมึงแล้วไงว่าราคาของมันขึ้น มึงแหละเอาเงินมาให้กูไม่ครบ"

      "โทรหากูไม่ติด คิดเอาเองว่ากูรู้แล้ว มึงเลยริบที่เหลือไว้แดกเองงั้นดิ"

      "กูจะแดกเองหาพ่อง ของซื้อของขาย" เสียงพิเชษฐ์ดังลั่นกลบเสียงรถยนต์ที่ส่งเสียงคำรามเหมือนหมาบ้า "มึงอย่าพูดเหมือนกูเป็นตัวเหี้ยหน่อยเลย"

      "ปากมึงหาเรื่องโดนยิงจริง ๆ ว่ะ" นิวรณ์เอ่ยเสียงหนัก กระชับปืนในอุ้งให้แน่นขึ้นจนเกิดเสียงโลหะกระทบกัน

      ผงสีขาวละเอียดในถุงทำท่าจะเปียกฝน พิเชษฐ์ซุกมันไว้ในกระเป๋ากางเกง มือที่เพิ่งว่างถูกยกขึ้นประกบด้ามปืน

      "มึงยิงกูตอนนี้ มึงจะหนีรอดได้ไง สมองมึงเคยใช้คิดมั้ย"

      "มึงเชิดยากูไปตอนนี้ คิดหรอว่าจะรอดจนกลับไปหาบอสมึงได้"

      นิวรณ์กลอกลูกตาไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับพิเชษฐ์ และพบว่าอีกฝ่ายกำลังทำเช่นเดียวกัน

      "กลัวตำรวจมากเลยดิมึง"

      "แก๊งกูทำมึงตัวสั่นเลยดิ"

      เหงื่อไหลเข้าตาพร้อมกับหยดน้ำ นิวรณ์ปัดมันออกด้วยมือซ้าย พอดีกับที่พิเชษฐ์เหนี่ยวไก ชายหนุ่มเสียหลักทิ้งตัวลงกับพื้น และพบกับร่างสูงที่กำลังออกวิ่งสุดกำลังไปด้านหลัง

      "บัดซบ"

      ยิงมั่วใส่สองสามนัด ประกายไฟวาบขึ้นตรงราวจับข้าง ๆ เป้าหมาย นิวรณ์ลุกขึ้นวิ่งตาม มือข้างหนึ่งกดบาดแผลที่หัวไหล่ซ้ายที่ตอนนี้เต็มไปด้วยโลหิต

     พิเชษฐ์ชะงักนิดหน่อยเมื่อร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากหลังคาใต้ป้ายรถเมล์เบื้องล่าง

      เสียงปืนดังขึ้นสองนัด ร่างของผู้หลบหนีไร้การควบคุม กลิ้งตกลงมาด้านล่างราวกับตุ๊กตาหุ่นเชิดที่ถูกตัดสาย ดวงตาสองข้างเบิ่งค้าง เลือดสีแดงไหลรดพื้นทางเดินผู้มาใหม่ยิ้มมุมปากและเดินมาเหนือร่างของเขา

      "เหี้ยวิเชียร..."

      กำลังที่เหลือสามารถพูดได้เพียงแค่นั้น ริมฝีปากเป็นสีแดงด้วยเลือดที่ไหลเลอะเกรอะกรัง วิเชียรลดตัวลงนั่งยอง ๆ และจ่อปืนเข้าขมับอีกฝ่าย เอ่ยเสียงสูง

      "ยามึงอยู่ไหน"

      เกิดเสียงเหมือนเนื้อบดตกลงพื้น เลือดกระเด็นเข้าตาของวิเชียร พิเชษฐ์กรีดร้องแทบไม่เป็นภาษามนุษย์ ของเหลวสีแดงหลั่งไหลออกจากหัวเ่ข่าข้างซ้าย อีกร่างหนึ่งเดินลงบันไดมาอย่างเชื่องช้า ปืนสีขาวสว่างส่องแสงเข้าตาวิเชียร

      "ไงมึง นาน ๆ จะเจอกันครบซักทีนะพวกเรา"

      "ต้องเลี้ยงเหล้ามั้ย" น้ำเสียงไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ขัน ปืนที่เคยจ่อขมับคนหนึ่งเลื่อนไปยังหน้าผากของอีกคน เสียงหัวเราะเบา ๆ ของพิเชษฐ์ทำให้ดวงตาสองคู่ต้องละไปมอง

      ".ไ...อ้..พ...ว.ก..เ.ชี่..ย..."

      "หมดเรื่องสั่งเสียแล้วใช่มั้ย" เสียงนิวรณ์ดังขึ้นจากด้านบน "กูแนะนำนะ มึงอยู่เงียบ ๆ ไปเหอะ เดี๋ยวได้ตายก่อนเวลา"

      "เหลือน้อยแล้วด้วย เวลามึงอ่ะ" วิเชียรเอ่ยสำทับ ก่อนจะกวาดตามองโดยรอบ "ห่า มึงชอบฉายเดี่ยวอยู่เรื่อยเลยนะวอน ลูกน้งลูกน้องน่ะหัดพามาซะบ้าง เดี๋ยวซักวันมันจะไม่จบแค่ไหล่"

      "กูก็หวังว่ามันจะเป็นวันนี้แหละ" นิวรณ์ประชดเสียงใส "กูยิงปืนแม่นสุดในรุ่น มึงจะลองมั้ยละ"

      "ปืนกูแรงกว่าเยอะ นัดเดียวมึงโหว่เห็นพื้นสะพาน"

      "ยากูแรงสุด"

      "จะตายห่ายังจะเล่นมุขอีกนะ มึงนี่ไม่เคยเปลี่ยน" วิเชียรเอ่ยเสียงดัง เท้าขวาเหยียบลงบนใบหน้าของคนข้างล่าง

      "มึงจะแบ่งกับกูมั้ย คนละครึ่ง" นิวรณ์เข้าประเด็น "ยิงไอ้ห่านี่แล้วโยนแม่งให้รถบี้พ้น ๆ ตาไป"

      "ขึ้นอยู่กับว่ามึงจะแบ่งกู - ครึ่งนึง - จริง ๆ รึเปล่า" วิเชียรเน้นคำ ดวงตามองไปยังกระเป๋ากางเกงคนบนสะพาน

       เสียงหัวเราะสั้่น ๆ จากคนด้านบน

       "งั้นมึงต้องยิงกูแล้วล่ะ"

       "จัดไป"

       เสียงปืนดังขึ้น

       นัดแรกสิ้นเสียง คนบนสะพานทรุดลงคุกเข่า มือขวาคว้าราวบันไดไว้ได้ เลือดไหลทะลักจากหน้าอกซ้าย

       และนัดที่สองทำให้คนข้างล่างล้มลง กระสุนทะลุกะโหลกจากปลายคาง ร่างไร้วิญญาณของวิเชียรทิ้งดิ่งลงพื้นอย่างไม่สนใจแอ่งน้ำเบื้องหน้า ที่เปลี่ยนเป็นสีแดงเพราะบาดแผลของคนที่นอนอยู่ก่อนแล้ว

       "ไอ้...เหี้ย...พิช"

       "วอน มึงยิงแม่นสุดจริง ๆ กูยอมรับ" พิเชษฐ์เอ่ย "แต่ทำไมกูจะไม่รู้ว่ามึงไม่กล้ายิงวิด"

       "มึงก็เลยยิงมัน แทนที่จะยิงกูงั้นสิ"

       นิวรณ์สำลักเป็นโลหิตเข้ม

       "เปล่า มึงพูดผิดไปนิดนึง"

       ปืนสีดำเลื่อนจากข้างกายไปยังเป้าหมาย

       "กูรักเพื่อนกูเท่า ๆ กันว่ะ"

       กระสุนนัดสุดท้ายดังลั่น และหัวใจสามดวงหยุดเต้น