บล็อก(ก)

    กระดาษที่ม้วนขยำเป็นก้อนถูกโยนลงเข้าถังขยะเหล็กครั้งแล้วครั้งเล่า กองพะเนินสูงเหมือนขยะปฏิกูล

    ผมอยู่ท่ามกลางสิ่งเหล่านั้น กำขมับอย่างปวดเร้น ภาพกว่าร้อยภาพที่วาดออกมาดูไม่ดีเลย ทุกอย่างพันกันรกรุงรัง ลายเส้นที่ดำเมี่ยมไร้ความพอดี เบื่อความไร้ฝีมือของตัวเอง

    ประคองร่างที่เมื่อยขบลงไปชั้นล่างได้ก็ยากเต็มทน นั่งออกแบบอยู่ชั่วโมงกว่าไม่เห็นได้ห่าอะไรเลย ทุกภาพที่เขียนดูเกะกะไปหมด ยิ่งวาดยิ่งแย่ ยิ่งแย่ยิ่งล้า

    กระดกนมเปรี้ยวหมดขวดแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปซื้อใหม่ ผมหยิบแก้วเปล่าใบหนึ่งขึ้นมาใส่น้ำและนำเข้าไมโครเวฟ วิธีการต้มมาม่าแบบด๋วนจี๋ที่เอามาจากเพื่อน แต่ถึงยังไงมันก็ด่วนไม่พอจะทำให้นั่งรอได้หรอก

    เดินไปหน้าบ้าน หยิบโน๊ตกระดาษงานขึ้นมา และพบตัวหนังสือจั่วหัวสีแดง หมายถึงเส้นตายที่เข้าใกล้เข้ามา และวันนี้เป็นวันสุดท้าย งานของหมูที่หางมีดินพอกกำลังล้นตัว

    ผมยกมือขึ้นกดเปิดพัดลม หวังกินแบบไฮสปีด เพื่อจะได้กลับไปตรำงานต่อ นึกขำในใจ เมื่อกี๊นั่งรอมันเดือดแทบตาย พอเทลงถ้วยเสร็จดันอยากให้มันเย็นเร็ว ๆ

    หัวสว่างในที่สุด

    กลับขึ้นไปบนห้อง เปิดวิทยุฟังเพลงคลอ มือข้างขวาหมุนปากกาท่าฟันดิเมนทอล บอกตัวเองในใจว่าไม่ทันวันนี้ไม่เป็นไร ไม่ใช่จุดจบของโลก ง่วงเมื่อไหร่ก็นอน เพราะไม่มีประโยชน์ที่จะทำต่อ

    ดินสอร่างภาพสีดำตวัดอย่างรวดเร็ว

    เสียงเพลงยังคงดังก้องไปมาในห้อง

    ผมเงยหน้า ยิ้มบาง ๆ ให้กับตัวเอง

    เป็นงานภาพที่สวยที่สุดเท่าที่เคยวาดมา

    เออ แล้วมาม่าล่ะ

9.51 P.m.