บล็อก(ก)

ด้วยความว่างจัด ประกอบกับความไร้สาระของเว็บเด็กดี ทำให้ผมปั่นนิยายออกมาอีกเรื่อง แก้เบื่อ

แล้วไอ้หน้าไหนที่พยายามจะกดลิงค์ทางซ้ายนี่เพื่อจะไปอ่านเรื่องเก่าผม ขอเตือนว่ามันไม่อยู่ตรงนั้นแล้วนะครับ ย้ายไปอยู่ในโลงแล้ว เปลี่ยนทำไมไม่รู้ สาด

อย่าเยิ่นเย้อเลย ขอลงนิยายหน่อยเหอะ

[u][b]สายลมที่ผ่านไป[/b][/u]

[b]ตอนที่หนึ่ง[/b]

ผมนั่งหาวหวอดอย่างเบื่อหน่าย

อาจารย์ในชุดสุภาพเบื้องหน้ากำลังเอ่ยเอื้อนถ้อยคำมากมายที่ไม่ดังเข้าหูผมเลยซักนิด ทั้งยังเป็นเหมือนเพลงกล่อมที่ค่อย ๆ ทำลายสติสัมปชัญญะของนักเรียนในห้องลงทีละคน ๆ จนตอนนี้กว่าครึ่งของผู้ชายฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะเรียนเรียบร้อยแล้ว ผมหมุนปากกาในมือเล่นอย่างเซ็ง ๆ พลางกวาดสายไปรอบ ๆ ห้อง ยัยอาภาภรณ์จ้องผมอีกแล้ว ทำไมต้องมองอย่างเอาเป็นเอาตายแบบนั้นด้วยเนี่ย ส่วนไอ้ภูมิเพื่อนรักก็กำลังจู๋จี๋กับแฟนอยู่หลังห้อง เจ้าเพื่อนคนนี้ได้หน้าลืมหลังทุกทีสิน่า

ผมทอดสายตาไปรอบ ๆ ห้อง จนกระทั่งไปหยุดอยู่ยังทิวทัศน์นอกห้องเรียน ซึ่งมีเพียงตึกรามบ้านช่องขนาดใหญ่โตและเกะกะเสียเหลือเกิน ไม่ว่าผมจะมองมันในวันใด ตึกใหญ่เบื้องหน้าก็ยังคงอยู่เหมือนเดิมไม่เคยไปไหน แล้วผมยังจะมองมันอยู่ทำไมล่ะเนี่ย

ปวินทร์

ผมได้ยินเสียงเรียกแว่ว ๆ มาจากข้างขวา คิดได้แล้วแต่ไม่ทันได้หันกลับ เพราะอะไรบางอย่างพุ่งกระแทกเข้ากับแก้มผมอย่างแรงจนแทบจะหงายหลังตกเก้าอี้

โอ๊ย

กรามขวาปวดตุบ ๆ จนน้ำตาซึม ผมหันหน้ากลับมาและพบว่าฝุ่นสีขาว ๆ กำลังฟุ้งกระจาย สายตาเพื่อนที่มองมาบางคนส่อแววขบขัน ผมยกมือขวาขึ้นลูบ ๆ บริเวณหน้า และพบว่าฝุ่นชอล์กสีขาวฟุ้งกระจายเต็มไปหมด แปรงลบกระดานไม้ขนาดเท่าฝ่ามือแน่นิ่งสนิทอยู่บนตักผม

ครูบอกเธอกี่ครั้งแล้ว ว่าที่ข้างหน้าเป็นที่สำหรับเด็กเรียน เธอน่าจะเห็นใจเพื่อนที่ถูกเธอแย่งที่ อาจารย์พูดเสียงดัง พลางจ้องหน้าผมเขม็ง

ผมแค่มองหน้าต่างหน่อยเดียวเองนะ ผมว่า ความโกรธพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง หนังตากระตุกยิก ๆ เป็นลางไม่ดี

ครูจะไม่ว่าอะไรหรอก ถ้าเธอไม่มองหน้าต่างนั่นทุกคาบที่ครูสอน ครูสวนกลับ ใบหน้าแสดงความขุ่นเคืองที่ถูกย้อน ออกไปยืนนอกห้อง เดี๋ยวนี้

ผมผุดตัวลุกขึ้น อันที่จริง ผมดีใจด้วยซ้ำที่จะได้ออกไปให้พ้นจากห้องบ้า ๆ นี่ ผมเตะแปรงลบกระดานหายไป ก่อนจะเดินก้าวสวบ ๆ ตัดหน้านักเรียนทั้งห้องออกไปข้างนอก

+++++++++++++++

ผมชื่อปวินทร์ ธรรมทัศนะ พ่อแม่ผมเสียตั้งแต่ยังเล็ก ทุกวันนี้ก็อยู่ด้วยมรดกมหาศาลของพวกท่านที่ทิ้งไว้ให้ก่อนตาย และด้วยพินัยกรรมของพ่อ ทำให้ผมต้องเข้าเรียนที่นี่ตามเนื้อความโดยไม่มีทางเลือก จนกระทั่งจบมหาลัย ผมจึงจะมีอิสระกับกองมรดกเหล่านี้อย่างแท้จริง

ระหว่างนี้ก็ทำอะไรไม่ได้หรอก นอกจากเรียนไปเรื่อย ๆ ตามหลักสูตรปัจจุบันนั่นแหละ

+++++++++++++++

ลมเย็น ๆ พัดไปมาตามระเบียงทางเดินขณะที่ผมยืนเท้าคางมองทิวทัศน์เบื้องนอก อากาศดีไม่น้อย การได้ออกมาข้างนอกดูจะไม่ค่อยเลวร้ายเท่าไหร่เลยสำหรับเด็กชุ่ย ๆ อย่างผม ที่วัน ๆ เอาแต่นอนกับนอนจนโต๊ะจะขึ้นราเพราะน้ำลายอยู่แล้ว

แต่ขณะที่ผมกำลังจะเดินไปเข้าห้องน้ำ เสียงของใครบางคนก็ดังขึ้น

นี่เธอ

ผมหันไปอย่างเบื่อ ๆ พลางเตรียมคำตอบของคำถามประเภท ทำไมออกมาเพ่นพ่านแถวนี้ ไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว แต่...

เส้นผมสีดำน้ำตาลสั้น ๆ ตามแบบฉบับของนักเรียนโรงเรียนรัฐบาลของเธอปลิวน้อย ๆ ตามแรงลม ใบหน้าไร้สิวเสี้ยนกำลังส่งยิ้มเกรงใจมายังผม สีของกระโปรงและชุดนักเรียนที่รีดจนเรียบแปล้ของเธอบอกให้รู้ว่าเธอเป็นคนที่เรียนสถาบันหอวังเช่นเดียวกัน

อ้ะ อะไรหรอ ผมพูดตะกุกตะกัก รู้สึกร้อนวูบ ๆ ตรงใบหน้า เป็นบ้าอะไรวะเรา

ที่นี่ใช่มอสามทับสิบสามรึเปล่าน่ะ เธอว่าพลางชี้ไปยังประตูห้องของผม

เอ้อ...อืมใช่ เธอเป็นเด็กใหม่หรอ ผมถามต่อ พลางคิดว่าตัวเองโง่เสียเต็มประดาที่ถามคำถามแบบนั้นออกไป

เธอพยักหน้า พลางยกมือเป็นเชิงขอตัวก่อน แล้วจึงวิ่งกึ่งเดินไปยังหน้าประตู

ผมรอจนเธอเดินเข้าไป แล้วจึงชะโงกหน้าไปดูเหตุการณ์จากประตูหลังของห้องเรียน ผู้หญิงคนเมื่อครู่กำลังแนะนำตัวเองอยู่หน้าชั้นเรียน ใบหน้ายิ้มแย้มของเธอกวาดไปที่ทุกคนขณะที่พูด ทำเอาชายหลายคนที่สะลืมสลือพลันตื่นตัวขึ้นมายิ้มตอบเธอ ดูเธอจะหน้าตาดีในสายตาของเพื่อน ๆ เสียเหลือเกิน

นี่ ๆ เด็กใหม่ชื่ออะไรนะ ผมหันไปถามไอ้ภูมิที่กำลังหันมามองด้วยสีหน้าแปลก ๆ

ชนิดา ทำไม ติดใจหรอ มันตอบแบบเบลอ ๆ เพราะพึ่งตื่นจากการงีบ

เปล่า

ผมยืนมองเธออยู่เงียบ ๆ อีกพักหนึ่ง ก่อนจะเดินกลับออกมานอกห้อง

และด้วยเหตุใดไม่ทราบเหมือนกัน ผมตัดสินใจนอนพิงผนังห้องและเริ่มต้นงีบ หยุดเถอะปวินทร์ นายมันแค่เด็กมอสามหน้าตาธรรมดาคนนึง จะไปหวังของสูงเช่นคนแบบชนิดาได้ไง เจ๊แกก็คงมีอีกหลายคนให้เลือก คงไม่มาสนใจเราหรอก...

+++++++++++++++

ตื่นขึ้นมาอีกทีก็พักเที่ยงแล้ว ผมลงไปนั่งพิงผนังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ คือเป็นเท้าของไอ้ภูมินี่เองที่ถีบผม มันคงจะหวังดีอยากให้ผมไปกินข้าว แต่ผมกำลังอารมณ์ไม่ค่อยดีซะด้วยสิ

ถีบข้าหาหอกอะไรวะ

ก็ไม่มีอะไร พอดีเจ๊แกอยากให้ข้าปลุก กลัวแกจะไปกินข้าวไม่ทัน ไอ้ภูมิพยักพเยิดไปทางชนิดาที่กำลังเดินลงบันได ไปเหอะหวะ แกเลี้ยงมื้อนี้ ข้าจำได้

ผมสะบัดหัวไล่ความง่วงสองสามที ก่อนจะจับมือภูมิที่ยื่นมาดึงให้เขาลุกขึ้น

ทีงี้ล่ะจำแม่น

+++++++++++++++

โรงอาหารแห่งที่หนึ่งช่างร้อนและคับแคบเสียเหลือเกินในสายตาผม เพราะนักเรียนมัธยมต้นมากมายกำลังต่อแถวรอซื้อข้าวกันอย่างหนาแน่น และผมก็ไม่อยากเป็นหนึ่งในนั้น ผลก็คือผมกระชากลากถูไอ้ภูมิไปกินที่โรงอาหารเล็กได้สำเร็จ ทั้ง ๆ ที่มันดูไม่ค่อยจะเต็มใจนัก

แล้วยังไง ผมเอ่ยตัดบททันทีเมื่อเห็นมันกำลังจะพูดอะไรออกมา หรือจะออกเองก็ตามใจ

โห โกงนี่ว่าไอ้วิน ภูมิว่าพลางส่งสายตาเคียดแค้นมาให้ผม หัวมันนี่น่าทุบนัก

เมื่อวานแกก็บอกให้ข้าไปกินโรงอาหารหนึ่งเหมือนกันนี่หว่า ผมโต้ ก็มันจริง ๆ นี่นา ตลอดเวลาหลายปีที่อยู่เป็นเพื่อนสนิทกัน ภูมิกับผมผลัดกันเลี้ยงข้าวเสมอ ๆ และต่างฝ่ายต่างก็เอาแต่ใจตนเองเสมอ ๆ เช่นกัน

หรือแกจะเอา

หนอย

แต่ก่อนที่จะได้ซัดกำปั้นกันนั้น เสียงจานแตกก็ดังขึ้นด้านหลัง ผมหันกลับไปมอง

ขอโทษค่ะ คือชั้นไม่ได้มอง เสียงยัยชนิดาดังมาจากด้านหน้าของรุ่นพี่คนหนึ่ง ซึ่งเป็นเจ้าของจานที่แตก ดูขนาดแล้วคงอยู่ระดับมอหกเห็นจะได้ ผมเอียงตัวไปด้านข้างอย่างสนใจขณะที่ภูมิยื่นหน้ามาข้าง ๆ

เกิดอะไรขึ้น

จะให้ข้าไปถามใครละ ผมย้อนพลางเดินเข้าไปใกล้จุดเกิดเหตุมากขึ้นเพื่อฟังคำพูดของทั้งสองคน

นี่เธอเป็นอะไรของเธอ คนถือข้าวเดินมาก็เห็น ๆ กันอยู่ นี่คงจะตั้งใจสินะ เสียงแหลม ๆ ของรุ่นพี่ผู้หญิงก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับใบหน้าที่ก้มต่ำลงทุกทีของชนิดา ผมเริ่มทนเสียงยัยนั่นไม่ไหวแล้วล่ะ สงสัยต้องทำอะไรซักอย่าง ไม่งั้นไม่ได้กินข้าวอย่างสงบแน่

ขอโทษจริง ๆ ค่ะ ชนิดาว่า ก้มดูรองเท้าตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตายขณะที่ผมมองไปยังเธอ

ให้ตายสิ ถึงจะเสียดายก็เหอะ...

พี่ครับ ผมเรียกเสียงเบา รุ่นพี่คนนั้นหันมามองค้อน ค่าข้าวนั่น เดี๋ยวผมจะจ่ายให้พี่เองครับ

หึ รับหน้าแทนหรอน้อง รุ่นพี่คนนี้ขอบคุณได้น่าเตะซะจริง ๆ เอาเถอะ รีบ ๆ จ่ายมา ชั้นหิวแล้ว

ผมหยิบกระเป๋าเงินขึ้นมา และดึงธนบัตรสีเขียวออกจากด้านในสองสามแผ่น และยื่นให้รุ่นพี่หน้าเลือดที่ตอนนี้ฉีกยิ้มน้อย ๆ อย่างพอใจ ก่อนจะเดินจากไปกับกลุ่มผู้ชายอีกกลุ่มใหญ่ ไม่วายส่งสายตาไม่เป็นมิตรให้กับชนิดาส่งท้าย ผมคงจะหมดหน้าที่ตรงนี้แล้ว ข้าวก็คงไม่ได้กินแล้ว เพราะถ้าเลี้ยงภูมิก็หมดเกลี้ยงพอดี ให้ตายสิ

ขอบคุณ ชนิดาว่า พลางปัดเนื้อปัดตัวที่เปื้อนฝุ่นนิดหน่อยจากการล้ม แต่ว่า เงินนั่น

ช่างเถอะ ผมตอบอย่างเซ็ง ๆ พลางเตะใบไม้ที่อยู่ข้างหน้าแก้หิว

เอางี้ละกันนะ ภูมิว่า แล้วนี่มันถือวิสาสะอะไรมากอดคอผมแบบนี้ เมื่อกี้นี้เพื่อนชั้นช่วยเธอไว้ เพราะงั้นเธอเองก็ต้องช่วยเพื่อนชั้นคืนด้วย ด้วยการเลี้ยงข้าวมันมื้อนึง !

ผมเงยหน้ามองไอ้ภูมิที่ยิ้มกว้าง ผมละเบื่อกับมันจริง ๆ

ได้สิ

+++++++++++++++

แล้วตกลงว่าเธอย้ายมาจากไหนนะ เกษตร ? ภูมินทร์ อาจเดช เพื่อนสนิทอันดับหนึ่งของผมกำลังจ้ออย่างสนุกปากอยู่กับชนิดา

ผมตักข้าวเข้าปากอย่างไม่สนใจอะไร ถ้าเวลานี้เป็นเวลากิน ผมก็เลือกที่จะกิน ไม่ใช่คุยจนไม่ได้แตะอาหารแบบไอ้ภูมินั่น ผมชินซะแล้วกับการบ่นเกี่ยวกับอาการปวดท้องหิวของมันในคาบบ่าย นาฬิกาบนผนังใกล้เวลาคาบบ่ายเข้าไปทุกนาที แต่สองคนนี้ก็ยังคุยกันไม่เลิก จนกระทั่งผมพยายามจะฟาดหัวภูมิด้วยจานนั่นแหละที่ชนิดาเริ่มรู้สึกตัว

จะจีบกันอีกนานมั้ย ผมถามเสียงขุ่น พลางชูช้อนขึ้นและโบกไปมา กินให้หมดด้วยไอ้ภูมิ ข้าเสียดายเงิน

ทั้งสองก้มหน้าก้มตาทานข้าวเหมือนโดนผู้ใหญ่ดุ ผมเห็นอย่างนั้นก็อดจะหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ อะไรมันจะกลัวขนาดนั้น

พูดถึงเรื่องกลัว ผมเองก็ใช่ย่อย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกันที่หลาย ๆ คนพยายามหลีกให้ห่างจากผม อันที่จริง ผมเองก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้น แค่เสียงดังนิดหน่อย กับหน้านิ่ง ๆ ที่ไม่ค่อยจะแสดงความรู้สึก แล้วก็วิชาศิลปะการต่อสู้ที่เรียนมานิดหน่อย ก็ไม่เห็นจะทำให้ผมเลวร้ายอะไรตรงไหน ยกเว้นกับพวกที่ผมไม่ชอบหน้า รับรองว่ามันได้เห็นนรกแน่

เฮ้ย วิน แกเอาน้ำซักขวดเปล่า ภูมิถามพลางยกจานของตนเองขึ้นจากโต๊ะ

เออ ขวดนึง ผมตอบพลางมองไปทางชนิดาที่ยังคงเหลือข้าวอยู่กว่าครึ่ง สองขวดท่าจะดีกว่า

แต่เพื่อนตรงหน้าก็ยังคงไม่เดินออกไป จนผมเงยหน้ามองมันอย่างสงสัย และพบกับสายตากวน ๆ ของเจ้าเพื่อนเวรนี่

ซักนิดก็ไม่ได้นะแก ผมพ่นลมหายใจอย่างเบื่อ ๆ ก่อนจะดีดเหรียญสิบบาทที่ควักมาจากกระเป๋าสองเหรียญให้ภูมิ ทอนข้าด้วย ไม่งั้น มีตี-น คำสุดท้ายลากยาว ๆ เพราะเพื่อนรักเดินหายไปกับฝูงคนเรียบร้อยแล้ว

ชนิดายังก้มหน้าก้มตากินต่อไป ผมหันไปมองที่เธอ ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยสนใจผมซักเท่าไรนัก บางทีอาจเป็นเพราะเวลาที่กระชั้นชิดเข้ามา หรือจะเป็นเพราะเห็นนิสัยดุ ๆ ของผมก็ได้

ชนิดา เธอชื่อเล่นว่าอะไรหรอ ผมถามพลางยกมือขึ้นเท้าคาง

เธอสะดุ้งนิดหน่อย ยกมือขึ้นป้องปากก่อนตอบ

เรียกชั้นว่าดาก็ได้นะ

ผมนึกสงสัยตงิดอยู่ในใจ ทำไมคนไทยสมัยนี้สิ้นคิดจังนะ แค่ชื่อเล่นให้ลูก ทำไมต้องให้มันเป็นส่วนหนึ่งของชื่อจริงด้วยล่ะ

ชั้นปวินทร์ เรียกวินแบบไอ้ภูมินั่นก็ได้

อือ

ผมมองตรงไปยังใบหน้าของเธอที่กำลังก้มลงมองจานข้าวที่หมดเกลี้ยง ผมสังเกตว่าดูเธอจะลังเลที่จะยกมันไปเก็บ อาจเป็นเพราะเธอกลัวว่าผมจะนึกว่าเธอเดินหนีผมไปก็ได้ ก็ไม่มีทางเลือกอีกนั่นแหละ

มานี่ ชั้นเก็บให้เอง ผมว่าพลางยื่นมือข้ามโต๊ะไปหยิบจานข้าว

ขอบคุณนะ

ก็พอดีกับไอ้ภูมิที่เข้ามาพร้อมกับน้ำสามขวด ดูหน้ามันจะสงสัยหน่อย ๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ยิ้มแล้วส่งน้ำให้ชนิดา ส่วนของผม ไอ้บ้านี่โยนให้ซะอย่างนั้น ลำเอียงชิบเป๋ง

แกไม่มากินข้าวกับแฟนเดี๋ยวก็โดนโกรธหรอก ผมเอ่ยลอย ๆ กับภูมิที่สำลักน้ำแทบจะในทันที

เฮ่ย บอกว่าไม่ใช่แฟนไงวะ ภูมิโต้ พลางส่งสายตาแปลก ๆ มาให้ผม ตกลงนี่มันจะหม้อเด็กใหม่ไปด้วยอีกคนเลยรึไง ชั้นยังไม่มีแฟนหรอก

งั้นก็เรื่องของเอ็ง ผมตัดบท เพราะชนิดากำลังตั้งอกตั้งใจฟังอยู่ ผมคิดอยู่ในใจว่าภูมิมันคงสนใจในตัวดา แต่ก็ช่างเหอะ ปล่อยมันกะแฟนเคลียร์ปัญหาชีวิตกันเองก็แล้วกัน

ทั้ง ๆ ที่อีกใจหนึ่ง อยากตะโกนบอกชนิดาให้รู้แล้วรู้รอดว่ามันกำลังพยายามจีบเธออยู่

+++++++++++++++

คาบบ่ายผ่านไปเฉื่อย ๆ อย่างน่าเบื่อ ผมมองนาฬิกาด้านบนกระดานอย่างเอาเป็นเอาตาย เหมือนกับถ้าผมจ้องมันนานกว่าสิบห้านาทีแล้วเข็มยาวมันจกระดิกไปอีกห้าเซนติเมตรงั้นแหละ

นี่ ไอ้วิน

ผมหันไปทางขวาตามเสียงเรียก และพบกับใบหน้าเครียด ๆ ของภูมินทร์ที่กำลังแอบคุยกับผมอยู่ ดูมันจะระแวงอาจารย์ที่ยืนสอนอยู่ด้านข้างไม่น้อย

อะไร

เห็นแกมองนาฬิกาตั้งนานแล้ว รีบกลับหรอ

เปล่า ผมว่า พลางก้มหน้าก้มตาดูหนังสือเรียนทันทีเมื่อสายตาคม ๆ ของอาจารย์ภาษาอังกฤษเบนมา ข้าเบื่อ

โธ่เอ้ย ก็ตอนแรกผมก็นึกว่าไอ้ภูมิมันเป็นห่วงที่ผมเบื่อเรียนเลยย้ายมานั่งข้าง ๆ กลายเป็นว่ามันย้ายมากระตุ้นให้ผมเรียนซะอย่างนั้น รู้งี้ไปนั่งหลังห้องตั้งนานแล้ว

ทำไมแกไม่ไปนอนหลังห้องวะ ภูมิถามพลางใช้หางตาชำเลืองไปทางอาจารย์ที่เลิกสนใจแล้ว

แล้วทำไมแกต้องสนใจข้าวะ ผมย้อนอย่างเบื่อ ๆ พลางหมุนปากกาน้ำเงินเล่นในมือขวา แกรู้ว่าข้าไม่เคยสอบตก

เออ แกเก่ง ภูมิว่า แต่ข้าว่าแกขยันกว่านี้ซักหน่อยก็ได้นะเว้ย เทอมนี้บทเรียนมันเริ่มจะยากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว

ผมไม่เห็นว่ามันจะยากขึ้นตรงไหน พอถึงเวลาสอบผมก็ไม่เคยดูหนังสือ แต่คะแนนก็ไม่เคยต่ำกว่าครึ่งอยู่แล้ว และผมเองก็ไม่ได้ใส่ใจกับมันหรอก เชื่อเหอะ

เออ ไว้ข้าจะพยายาม ผมตัดบทพลางพยายามจะฟุบลงไปงีบอีกครั้งนึง แต่ก็โดนฝ่ามือหนัก ๆ ของใครซักคนฟาดผัวะเข้าให้เต็ม ๆ ท้ายทอย

เฮ้ย อะไรของแกวะ ผมขึ้นเสียง นี่มันชักจะเกินเลยไปแล้วนะ !

แต่ มือเมื่อกี้ ไม่ใช่ของไอ้ภูมิ

ปวินทร์ ครูขอเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้าย เสียงหนัก ๆ ของอาจารย์ดังขึ้นด้านหน้า และนั่นก็ทำให้ผมต้องหยิบปากกาที่หล่นลงจากโต๊ะกลับมาทำงานอย่างช่วยไม่ได้ ถ้าเธอไม่สนใจเรียนอย่างนี้ ครูคงต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด

ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย พลางนึกด่าเพื่อนทั้งห้องในใจที่มันยังคงจ้องผมไม่เลิก โดยเฉพาะไอ้ภูมิที่ส่งสายตาสมน้ำหน้ามาให้ผมแบบเต็ม ๆ

ฝากไว้ก่อนเถอะเอ็ง

+++++++++++++++

เสียงกริ่งคาบสุดท้ายดังขึ้นในโสตประสาท และความรู้สึกง่วงนอนหายเป็นปลิดทิ้ง ผมกระโดดลุกขึ้นยืนพลางบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่น นักเรียนหลายคนทยอยกันเดินออกไปจากห้อง ยกเว้นผมกับไอ้ภูมิที่ก้มหน้าลงเก็บหนังสือจากใต้โต๊ะ ผมหยิบสมุดวาดรูปเข้ากระเป๋าและเงยหน้าขึ้นไล่เลือดที่ไหลลงหัว และพบกับชนิดาที่กำลังยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่หน้าประตู เพราะถูกรุมล้อมด้วยผู้ชายมากมายที่เข้ามาคุยด้วย ผมก้มลงไปปิดกระเป๋า และรู้สึกถึงแรงกระตุกที่แขนเสื้อ

เฮ้ยไอ้วิน ดา

เพิ่งเห็นหรอ ผมว่าพลางสะพายกระเป๋าข้ามไหล่ และทำท่าจะเดินออกจากห้อง แต่ก็โดนมือซ้ายของไอ้ภูมิดึงคอเสื้อไว้ก่อน

เดี๋ยวดิ แกจะปล่อยไว้อย่างนั้นหรอ

แล้วทำไม ผมย้อนถาม พลางมองไปยังไอ้เพื่อนตัวดี ที่กำลังทำสายตาละห้อย

วิน ช่วยชั้นด้วย ภูมิร้องเสียงแหลม ๆ อย่างเสแสร้ง มือพนมขึ้นทำท่าเว้าวอน

ผมพ่นลมหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ไม่เห็นเหตุผลที่ต้องลงแรงไปทำอย่างนั้นซักนิด ยิ่งพวกเพื่อนร่วมห้องที่ไปคุยกับชนิดายิ่งแล้วใหญ่ มันขึ้นชื่อว่าชกต่อยเก่งที่สุดในระดับ แล้วถ้าผมเข้าไปยุ่ง ถึงตัวเองจะแน่ใจว่าชนะก็เหอะ แต่ไอ้เพื่อนข้าง ๆ นี่จะถูกดักตีหัวตรงทางกลับบ้านรึเปล่าก็ไม่รู้ แล้วยังจะให้ผมเข้าไปช่วยอีก

หัดเจียมตัวบ้างสิวะ ผมดุพลางมองไปยังชนิดาที่ตอนนี้ถูกต้อนจนหลังไปชิดผนังห้องแล้ว อีกอย่าง พวกนั้นก็แค่คุยด้วยเฉย ๆ ไม่ใช่...

ภาพที่ผมเห็น คือไอ้ต๊อบ - เจ้าหัวโจกนั่นกำลังยกมือขวาขึ้นยันผนังข้าง ๆ หัวเธอ ส่วนใบหน้านั่นยื่นไปใกล้จนแทบจะชิดกัน ความร้อนพลุ่งพล่านขึ้นตามร่างกายของผม ตอนนี้สำนึกแห่งความดีของผมกำลังเริ่มจะสำแดงฤทธิ์ ทั้ง ๆ ที่จิตใจกำลังโอดครวญห้ามร่างกายไว้

ไอ้ภูมิ ตามน้ำ ผมสั่งสั้น ๆ กับเพื่อนรัก ก่อนจะเดินดิ่งเข้าไป

ตอนนี้หัวสมองกำลังปั่นป่วน ต้องทำยังไงก็ได้ ไม่ให้เจ็บตัวทั้งสองฝ่าย ยากนะเนี่ย

ดา ปะ กลับบ้านกัน ผมเอ่ย พลางยื่นมือไปดึงเธอออกมาจากกลุ่ม มองไรวะไอ้ต๊อบ

มึงรู้จักกับมันตั้งแต่เมื่อไหร่ ต๊อบถามเสียงนิ่ม ดูใบหน้าจะบิดเบี้ยวไม่น้อยขณะที่เพื่อน ๆ กำลังหัวเราะตัวมัน

ดาเป็นเพื่อนข้างบ้านข้า รู้แล้วก็ถอยไป ผมพูดปดแบบสด ๆ โดยรักษาสีหน้านิ่ง ๆ เหมือนเป็นเรื่องธรรมดา แต่บีบแขนชนิดาแรงขึ้นนิดหนึ่งเป็นสัญญาณ ใช่มั้ยวะไอ้ภูมิ

เออ ข้าเห็นดามาเล่นบ้านแกตั้งแต่ตอนปอสี่ แต่เห็นพ่อแม่ย้ายไปต่างจังหวัด ไม่นึกว่าจะย้ายกลับมาเจอกันอีก ไอ้ภูมิเองก็โกหกเก่งใช่ย่อยนะ

งั้นก็แล้วไป ไอ้ต๊อบเอ่ยจบพลางถอยหลังเปิดทางให้ผม แต่เมื่อผมจ้องหน้ามันอย่างพินิจ ก็พบว่ามันขยับปากเล็ก ๆ เป็นคำว่า ลองยุ่งอีก มึงโดนแน่

ไปเถอะ ผมดึงชนิดาออกจากห้อง พร้อมกับคว้ากระเป๋าเรียนเธอมาด้วย โดยมีไอ้ภูมิรั้งท้ายอยู่ห่าง ๆ

+++++++++++++++

เราออกมาจากตึกเรียนได้พักหนึ่งแล้ว กว่าผมจะปล่อยมือชนิดา เพราะตลอดทางมีแต่คนพยายามเข้ามาหาเธอ ซึ่งผมจะปล่อยเธอไปก็ได้ แต่อาจจะต้องทนแรงมือแรงเท้าของไอ้ภูมิต่ออีกเป็นแน่

นี่ ชนิดาเอ่ยเสียงค่อย

ผมหันกลับมา เธอกำลังก้มหน้ามองพื้น ดูไม่ออกว่ากำลังทำสีหน้าอย่างไร แต่พริบตาต่อมาเธอก็เงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มสดใส

ขอบคุณนะ

ใบหน้าผมร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ผมเกาแก้มแก้เขินนิดหน่อย ก่อนยิ้มตอบ

อะ อือ ไม่เป็นไรหรอก เรื่องเล็ก

แล้วดากลับบ้านทางไหนล่ะ ไอ้ภูมิถามขึ้น

บ้านดาอยู่ตรงซอยพหลยี่สิบเจ็ดน่ะ ก่อนแยกรัชโยธิน

ในใจผมกำลังร้องเสียงดังอย่างลืมตัว แต่ใบหน้านิ่ง ๆ นั่นยังไม่แสดงปฏิกิริยา ยกเว้นไอ้บ้าด้านข้างที่ทำหน้ายังกับถูกล็อตเตอรี่

ทางเดียวกับไอ้วินเลยนี่ ! งั้นก็เดินกลับด้วยกันซะสิ

ชนิดาดามองหน้าผมแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองท้องฟ้าที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นส้มเข้ม ๆ เหมือนใครทำสีน้ำหก

จะดีหรอ รบกวนอะไรวินรึเปล่า เธอถามเสียงค่อย ผมเลิกคิ้วข้างหนึ่งอย่างสงสัย

ไม่หรอก ไปสิ ผมตอบ พลางกระชับกระเป๋าบนบ่าขวา

ตั้งแต่หน้าตึกวชิรุณหิศจนไปหน้าประตูโรงเรียน ไอ้ภูมิดูเหมือนจะรื่นเริงเสียเหลือเกิน ไม่รู้มันเป็นบ้าอะไร

หรือมันจะนึกว่าผมเริ่มชอบชนิดาขึ้นมาบ้างแล้ว เหอะ ๆ จะว่าไปภูมิมันก็รักเดียวใจเดียวมาตลอด ถึงจะชอบหม้อคนอื่นบ้าง แต่ยังไงก็หนีไม่พ้นเมย์ แฟนสุดหวงของมัน มันคงคิดบ้างล่ะนะว่าผมเห็นมันจู๋จี๋กับแฟนมานาน คงเกิดเหงาขึ้นมาบ้าง แต่ก็เปล่าหรอก ผมเองก็ไม่ได้คิดอะไรมากเรื่องผู้หญิง อาจเป็นเพราะผู้หญิงที่เข้ามาในชีวิตประจำวันของผมมีน้อยมากก็ว่าได้

วันนี้แกเหม่อบ่อยจริง ๆ ไอ้วิน ภูมิว่าพลางผลักผมกระแทกต้นไม้อย่างแรง

โอ๊ย ไอ้บ้า ผลักมาได้สิแก ผมที่เพิ่งจะได้สติโวยวายเสียงดัง กำลังจะด่าต่อแล้วแต่ก็พอดีได้ยินเสียงหัวเราะซะก่อน

เวลาชนิดาหัวเราะ ดูเธอจะน่ารักกว่าตอนทำหน้าเฉย ๆ หรือหน้าเครียด ๆ อย่างเวลาเรียน เหมือนกับเธอละทิ้งความปวดร้าวบางอย่างในใจไปชั่วเสี้ยววินาทีหนึ่ง เป็นเสียงหัวเราะตามธรรมชาติที่ปราศจากการเสแสร้งใด ๆ เออ แล้วผมจะมาดูเธอหัวเราะทำไม

ทำไมหรอ เธอถามเมื่อเห็นว่าผมจ้องเธอนานเกินไป

ผมส่ายหัวดิก ก่อนจะพบว่าตอนนี้พวกเรามาถึงหน้าประตูแล้ว ลุงยามเฝ้าประตูกำลังเดินไปเปิดประตูรั้วให้รถของอาจารย์ออกจากโรงเรียน

ไปแล้วนะครับลุง ภูมิตะโกนทัก

เออ กลับดี ๆ ล่ะ

ไอ้ภูมิเป็นเด็กกิจกรรม มันทำทุกอย่างที่เกี่ยวกับโรงเรียน ดึงผมไปด้วยบ้างเป็นบางครั้งตามโอกาส ส่วนมากก็เป็นงานจำพวกพี่เลี้ยงค่ายลูกเสือ จัดห้องพักครูหรืออะไรเทือกนั้น เวลามาโรงเรียนวันเสาร์หรืออาทิตย์ อย่างแรกเลยคือถ้ายามเฝ้าประตูจำหน้าไม่ได้ ต้องแสดงบัตรนักเรียนก่อน ซึ่งมันได้รับสิทธิพิเศษให้ละเว้นกฎข้อนี้ เพราะมันเข้าออกเกือบจะทุกวันอยู่แล้ว

บายเว้ยวิน ดา ภูมิร้องบอกพลางเดินแยกไปทางขวา ส่วนผมกับดาเดินไปทางซ้าย

ผมเดินไปกับชนิดาบนบาทวิถีสีเทาอย่างไม่พูดไม่จา พลางพยายามนึกหาเรื่องทำลายความเงียบ

ไม่ได้รับตารางสอนหรอ ผมถามดา ตอนนี้ดูจะเป็นเรื่องยากเหลือเกินสำหรับเธอที่จะแบกกระเป๋าและเดินให้ทันผมไปพร้อม ๆ กัน

ก็...ได้ ชนิดาตอบเบา ๆ เธอก้มหน้ามองพื้นอีกแล้ว

มานี่ เดี๋ยวแบกให้ ผมว่า พลางดึงกระเป๋าออกจากบ่าเธออย่างรวดเร็ว ผมเห็นว่าเธอพยายามคว้ากลับมา แต่ก็ไม่ทัน เอาน่า ไม่ต้องเกรงใจหรอก แค่นี้เล็กน้อย

เราสองคนเดินต่อไปอีกช่วงหนึ่งโดยไม่มีใครพูดอะไร ตอนนี้อาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้าแล้ว แสงรำไรนั่นบาดตาผมจนต้องเบือนหนี เดี๋ยวก็คงมืดแล้ว

กลับเย็นอย่างนี้ไม่โดนว่าหรอดา ผมถาม ประโยคนี้ดังกว่าปกติเพราะเสียงรถที่วิ่งผ่านดังจนแทบไม่ได้ยิน

อ้อ เค้าอยู่บ้านคนเดียวน่ะ

ผมรู้สึกเจ็บแปลบในใจ หรือว่าเธอจะกำพร้าพ่อแม่เหมือนผม ก่อนที่จะรู้สึกตัวว่าถามมากไปแล้ว ชนิดาก็ชิงถามกลับซะก่อน

แล้วปวินทร์ล่ะ พ่อกับแม่ทำงานอะไร ชนิดาถามกลับหน้าซื่อ ๆ ดูเธอไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องที่ผมถามไปนัก

พ่อกับแม่เราเสียแล้ว ผมตอบเสียงเรียบ ๆ พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่สบตากับชนิดาและนึกถึงหน้าของพวกท่าน

ขอโทษที ชนิดารีบพูด พลางก้มหน้าหลบผมไปอีกครั้ง

รถยนต์คันแล้วคันเล่าพุ่งผ่านด้านข้างของเราไป ผมสีน้ำตาลเข้มจนดำของเธอปลิวน้อย ๆ ตามแรงลม ผมหันไปมองเรือนผมเธอ บางที เธออาจจะเข้าใจความรู้สึกนี้ก็ได้ ความรู้สึกว่างเปล่าไม่มีใคร...

ปวินทร์

เรียกวินเฉย ๆ ก็ได้ ผมว่า พลางดึงสายกระเป๋าของเธอที่เลื่อนหลุดจากบ่าให้กลับขึ้นมาระดับเดิม

บ้านเธออยู่ที่ไหนหรอ

ซอยเดียวกับเธอน่ะแหละ ผมตอบนิ่ง ๆ พลางหันไปมองดูว่าเธอจะมีอาการอย่างไร แต่สิ่งที่พบคือใบหน้าเปื้อนยิ้มด้วยความดีใจของชนิดา

หรอ!!! งั้นเราเดินไปโรงเรียนด้วยกันนะ

ผมตกใจนิดหน่อย ใบหน้าที่ตอนนี้ออกแววงงงันทำให้ชนิดาหัวเราะน้อย ๆ

ได้สิ ตื่นกี่โมงล่ะ ผมถามเธอ

จะไม่ให้ถามก่อนได้ยังไง ก็ผมตื่นสายเกือบทุกวันนี่ ถ้าปล่อยให้เธอถามก่อนก็อายแย่...

ที่เราเดินกลับนี่ก็ใช้เวลาประมาณสิบห้านาที งั้นเดินไปตอนหกโมงครึ่งกันดีกว่า ชนิดาว่า

ผมทำหน้าเหย ทำไมต้องตื่นเช้าขนาดนั้น เข้าแถวตอนเจ็ดโมงห้าสิบไม่ใช่รึไง

รีบไปทำอะไร ผมถาม เธอก้มลงไปเกาแก้มเล็กน้อย

เค้ารู้สึกดีน่ะ เวลาไปโรงเรียนเช้า ๆ เธอว่า รีบเงยหน้าขึ้นเอ่ย แต่ถ้าปวินทร์ไม่สะดวก เค้าเดินไปคนเดียวก็ได้นะ

ไม่เป็นไรหรอก เราเดินไปเป็นเพื่อนด้วยก็ได้ ผมตอบรับ ทำเอาเธอยิ้มกว้าง

งั้น ตกลงนะ

ผมพยักหน้ารับ และเอ่ยคำอำลากับเธอ บ้านของเธออยู่ในซอยลึกเข้าไป ส่วนของผมอยู่ใกล้กว่านั้น ผมเลี้ยวขวาที่แยกเล็ก ๆ ในซอย และวิมานบนดินของผมก็ปรากฏแก่สายตา

กลับมาแล้วครับ ผมเอ่ยกับตัวเองเบา ๆ ครั้งหนึ่ง ก่อนจะเริ่มควานหากุญแจบ้านในกระเป๋ากางเกง