บล็อก(ก)

เขาเป็นใครผมไม่รู้จักหรอกครับ...

คุยเอ็มกับไอ้ต้น (จำตอนที่แล้วได้ไหม) แล้วมันบอกว่าหมอนี่ไปสบายแล้ว

แต่พอฟังที่มันเล่า ไม่รู้ว่าจะสบายจริง ๆ รึเปล่า

เล่นโดนรถสิบล้อทับซะเละคาที่

คือต้นบอกว่ามันซ้อนสามมากับเพื่อน แล้วล้ม รถบรรทุกก็เข้ามา เพื่อนของแอร์กระเด็นตกไปข้างทาง ส่วนแอร์...

อ่านข้อความนี้ แล้วรู้สึกอย่างไรบ้างครับ...

ผมรู้สึกว่า - เส้นแบ่งระหว่างความเป็นกับความตายมันช่างสั้นเหลือเกิน - สั้นเหลือเกิน แต่ไปแล้วกลับไม่ได้ - แอร์คนนั้นก้าวผ่านเส้นนั้นไปแล้ว... ทิ้งไว้เพียงความเศร้าโศกให้กับผู้ที่ยังไม่ได้ข้ามไป

หรือถ้าเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับ เพื่อนคุณ ญาติคุณ หรือแม้แต่คุณ จะเป็นอย่างไร...

อดไม่ได้อยู่ดีที่จะร้องไห้

เพื่อนที่เราพูดคุย หยอกล้อกันอยู่ทุกวันนี้ - บางที วันต่อมาเขาอาจเหลือเพียงแต่ชื่อ...

คุณคงไม่อยากให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น (ยกเว้นแต่คุณจะโรคจิต ซึ่งก็แน่นอนว่าคงไม่มานั่งอ่านอยู่หรอก) แต่ถ้ามันกำลังจะเกิดขึ้นล่ะ...

คงต้องบอกว่า "ทำวันนี้ให้ดีที่สุด"

โกรธงอนเพื่อนอยู่ก็รีบไปขอโทษเถอะครับ หรือจะรอให้คุณต้องไปขอโทษเขาที่หน้าเตาเผา

รักใครชอบใครอยู่ก็บอกเถอะครับ หรือจะรอให้คุณบอกรักพวกเขาตอนลมหายใจขาดหายไป

มีคนเคยถามว่าเกิดมาทำไม

คำถามนี้ แม้แต่ผมเองก็ยังตอบไม่ได้...

โลกนี้อาจเป็นเพียงจินตนาการของผม พอผมตาย ทุกสิ่งก็จะหายไป

นี่แหละมั้ง ทำให้ผมกลัวตาย

ผมยังมีนิยายให้แต่ง ยังมีบล็อคให้เขียนต่อ ยังมีอีกหลายอย่างที่ยังไม่ได้ทำ

ผมยังไม่อยากตายครับ...

ร่วมไว้อาลัย... ปัญจพล เจียมสมบัติ 11 / 16 / 2005