07 - The Game : งานมหาประลัยงัดบ้านเพื่อน
posted on 29 Oct 2005 20:26 by brownfrog in 3xpeRieNcE
เหนื่อยว่ะ
ประตูบ้านเพื่อนมันเป็นอะไรที่งัดได้ยากกว่าประตูบ้านเรามาก...
เออลืม ต้องเท้าความเดิมก่อน
27 ต.ค. 2548...
ผมมีโอกาสเผ่นกลับไปบ้านที่นครปฐม เป็นโอกาสพักผ่อนอันแสนสุขสบาย... เพื่อนอีกสองคนของผมก็ประจำการอยู่ที่นั่นด้วยเป็นข่าวดี แต่ละวันผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว แม้กระทั่งเวลานอนพวกเราก็ไม่เว้น ขอไปค้างบ้านคนโน้นคนนี้อย่างสนุกสนาน
แต่ปัญหามันเริ่มจากตรงนี้ครับ
คือบ้านเพื่อนผมคนนึง มันไม่ค่อยได้กลับบ่อย บ้านก็ดูโทรม ๆ ติดจะเก่า ๆ เหมือนบ้านผีสิง (เกินไปไอ้เหี้ย) แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นอยู่ที่ประตูบ้านมันครับ เพราะความที่ไม้มันเก่าแล้ว กอปรกับช่วงนั้นฝนตกโคตรจะบ่อย ประตูบ้านเลยบวมขึ้นจนคับบานประตู ตอนกลางวันไม่เท่าไหร่ เพราะแดดมันแรง ไม่ค่อยจะชื้นมาก ดึงอยู่ไม่ถึงนาทีก็พอเปิดได้
ตอนกลางคืนเนี่ยดิ
วันนี้จำได้แม่นเลยว่าจะไปนอนบ้านไอ้ต้น (เพื่อนผมคนนึง) แต่ว่าพวกเราสามคนต้องกลับไปอาบน้ำเตรียมตัวกันก่อน ซึ่งช่วงนั้นแต่ละคนก็กลับไปอย่างไม่มีอะไร (ฝนยังไม่ตก) ผมขับรถไปบ้านไอ้ต้น และก็รู้ว่าไอ้แคนกับแม่มันอยู่ที่บ้านเรียบร้อยก็ไม่เป็นไร เล่นอะไรกันตามปกติ
จนกระทั่งแม่แคนกลับบ้าน เราสามคนก็ไม่ได้เอะใจอะไร... ผ่านไปชั่วโมงกว่า
แม่แคนกลับมาเรียกที่หน้าประตูบ้านต้น...
เพราะว่าเปิดประตูบ้านไม่ได้!!!
ผมกับไอ้ต้นยืนยันกับแม่แคนว่าจะไปช่วยด้วย แต่เพราะตอนนั้นฝนมันตกหนัก แม่แคนก็เลยไม่อยากให้เราไป (กลัวเปียกฝนไง) แล้วก็เลยบอกให้แคนกลับไปนอนบ้าน
เท่านั้นแหละครับ ไอ้ต้นคิดแผน (ชั่ว ๆ) ออกในวินาทีเดียว
"งั้นเดี๋ยวพวกผมนั่งมอ ฯ ไซค์ กางร่มไปให้ แล้วพอจะกลับให้แคนซ้อนมอไซค์กลับมามั้ยครับ"
แต่แม่แแคนไม่ให้ แล้วแทนที่ไอ้แคนจะพยายามช่วยพวกเรา แม่งเสือกไม่พูดอะไรแล้วก็ขึ้นรถไปซะอย่างนั้น
เอาเข้าไป ยังไม่อยากนอนกันสองคนนี่หว่า...
ผมกับไอ้ต้นกลับเข้ามาวางแผนกันในบ้าน จนกระทั่งเราสองคนพากันคิดแผน "ลักพาตัว" ไอ้แคนกลับมา โดยที่ไอ้ต้นจะให้ผมโทรศัพท์ไปหามันที่บ้าน พูดสั้น ๆ ประโยคเดียวว่า "เดี๋ยวกูไปรับ" แล้วรีบวาง เพื่อให้แม่งห้ามไม่ทัน แล้วซ้อนมอไซค์ไปรับที่บ้านมันเลย สร้างความเกรงใจให้กับแม่แคนจนต้องยอมปล่อยตัวไปในที่สุด
แต่... (อีกแล้วหรอวะ)
ไม่มีใครรับสาย
อ้าว แผนรวนสิ
ต้นกับผมเดินไปเดินมาอยู่ไม่ถึงสิบวินาที
"เฮ้ย ไอ้ต้น แบบนี้แปลว่ามันยังเข้าบ้านไม่ได้ ง่ายนิดเดียว ก็ไปช่วยมันเปิดประตูสิวะ แล้วก็ถือโอกาสลากแม่งกลับมาด้วยเลย" ผมเสนอไอเดีย ต้นตอบตกลงในทันใด
แล้วผมก็ขับมอไซค์โดยมีต้นกางร่มให้ ตรงดิ่งไปบ้านไอ้แคน
เป็นดังคาด มันยังเข้าบ้านไม่ได้จริง ๆ
ตรงนี้แหละที่ปัญหา (อันที่แท่าไหร่แล้วไม่รู้) ตามมาอีก
ก็เปิดไม่ออกอ้ะ!!!
พวกเราสามคนทั้งงัด ทั้งดึง ทั้งกระชาก ประตูก็ขยับไปทีละนิดทีละนิด มือเราสามคนแดงเถือกเพราะกระแทกลูกบิดจนปวด ความท้อเริ่มเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จนผมจะออกปากชวนให้แม่แคนไปนอนกันบ้านไอ้ต้นอยู่แล้ว แต่...
พลั้วะ!!!
ประตูเปิดกว้างออกตามแรงดึงครั้งสุดท้ายของผม
เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ ก่อนที่เสียงเฮเหมือนถูกลอตเตอรี่จะดังลั่นไปทั่วซอย
"กูพิชิตประตูบ้านมึงได้แล้ว"!!!
สุดท้ายแม่แคนก็ยอมรับในความทรมาณของพวกเรา พาไอ้แคนไปส่งบ้านต้นให้จนได้
เรื่องก็จบลงอย่างแฮปปี้เอนดิ้ง
(ยกเว้นผมที่ต้องขับมอไซค์ฝ่าฝนไปคนเดียว เพราะไอ้ต้นขอบายไปนั่งรถแม่ไอ้แคน - -")
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
ประตูชอบทำให้เราเสียแรงไปโดยเปล่าประโยชน์ แล้วเสือกมาเปิดเอาตอนคนเค้าถอดใจแล้ว
จบอย่างทุลักทุเลและมือที่แดงเถือก...
ประตูบ้านเพื่อนมันเป็นอะไรที่งัดได้ยากกว่าประตูบ้านเรามาก...
เออลืม ต้องเท้าความเดิมก่อน
27 ต.ค. 2548...
ผมมีโอกาสเผ่นกลับไปบ้านที่นครปฐม เป็นโอกาสพักผ่อนอันแสนสุขสบาย... เพื่อนอีกสองคนของผมก็ประจำการอยู่ที่นั่นด้วยเป็นข่าวดี แต่ละวันผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว แม้กระทั่งเวลานอนพวกเราก็ไม่เว้น ขอไปค้างบ้านคนโน้นคนนี้อย่างสนุกสนาน
แต่ปัญหามันเริ่มจากตรงนี้ครับ
คือบ้านเพื่อนผมคนนึง มันไม่ค่อยได้กลับบ่อย บ้านก็ดูโทรม ๆ ติดจะเก่า ๆ เหมือนบ้านผีสิง (เกินไปไอ้เหี้ย) แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นอยู่ที่ประตูบ้านมันครับ เพราะความที่ไม้มันเก่าแล้ว กอปรกับช่วงนั้นฝนตกโคตรจะบ่อย ประตูบ้านเลยบวมขึ้นจนคับบานประตู ตอนกลางวันไม่เท่าไหร่ เพราะแดดมันแรง ไม่ค่อยจะชื้นมาก ดึงอยู่ไม่ถึงนาทีก็พอเปิดได้
ตอนกลางคืนเนี่ยดิ
วันนี้จำได้แม่นเลยว่าจะไปนอนบ้านไอ้ต้น (เพื่อนผมคนนึง) แต่ว่าพวกเราสามคนต้องกลับไปอาบน้ำเตรียมตัวกันก่อน ซึ่งช่วงนั้นแต่ละคนก็กลับไปอย่างไม่มีอะไร (ฝนยังไม่ตก) ผมขับรถไปบ้านไอ้ต้น และก็รู้ว่าไอ้แคนกับแม่มันอยู่ที่บ้านเรียบร้อยก็ไม่เป็นไร เล่นอะไรกันตามปกติ
จนกระทั่งแม่แคนกลับบ้าน เราสามคนก็ไม่ได้เอะใจอะไร... ผ่านไปชั่วโมงกว่า
แม่แคนกลับมาเรียกที่หน้าประตูบ้านต้น...
เพราะว่าเปิดประตูบ้านไม่ได้!!!
ผมกับไอ้ต้นยืนยันกับแม่แคนว่าจะไปช่วยด้วย แต่เพราะตอนนั้นฝนมันตกหนัก แม่แคนก็เลยไม่อยากให้เราไป (กลัวเปียกฝนไง) แล้วก็เลยบอกให้แคนกลับไปนอนบ้าน
เท่านั้นแหละครับ ไอ้ต้นคิดแผน (ชั่ว ๆ) ออกในวินาทีเดียว
"งั้นเดี๋ยวพวกผมนั่งมอ ฯ ไซค์ กางร่มไปให้ แล้วพอจะกลับให้แคนซ้อนมอไซค์กลับมามั้ยครับ"
แต่แม่แแคนไม่ให้ แล้วแทนที่ไอ้แคนจะพยายามช่วยพวกเรา แม่งเสือกไม่พูดอะไรแล้วก็ขึ้นรถไปซะอย่างนั้น
เอาเข้าไป ยังไม่อยากนอนกันสองคนนี่หว่า...
ผมกับไอ้ต้นกลับเข้ามาวางแผนกันในบ้าน จนกระทั่งเราสองคนพากันคิดแผน "ลักพาตัว" ไอ้แคนกลับมา โดยที่ไอ้ต้นจะให้ผมโทรศัพท์ไปหามันที่บ้าน พูดสั้น ๆ ประโยคเดียวว่า "เดี๋ยวกูไปรับ" แล้วรีบวาง เพื่อให้แม่งห้ามไม่ทัน แล้วซ้อนมอไซค์ไปรับที่บ้านมันเลย สร้างความเกรงใจให้กับแม่แคนจนต้องยอมปล่อยตัวไปในที่สุด
แต่... (อีกแล้วหรอวะ)
ไม่มีใครรับสาย
อ้าว แผนรวนสิ
ต้นกับผมเดินไปเดินมาอยู่ไม่ถึงสิบวินาที
"เฮ้ย ไอ้ต้น แบบนี้แปลว่ามันยังเข้าบ้านไม่ได้ ง่ายนิดเดียว ก็ไปช่วยมันเปิดประตูสิวะ แล้วก็ถือโอกาสลากแม่งกลับมาด้วยเลย" ผมเสนอไอเดีย ต้นตอบตกลงในทันใด
แล้วผมก็ขับมอไซค์โดยมีต้นกางร่มให้ ตรงดิ่งไปบ้านไอ้แคน
เป็นดังคาด มันยังเข้าบ้านไม่ได้จริง ๆ
ตรงนี้แหละที่ปัญหา (อันที่แท่าไหร่แล้วไม่รู้) ตามมาอีก
ก็เปิดไม่ออกอ้ะ!!!
พวกเราสามคนทั้งงัด ทั้งดึง ทั้งกระชาก ประตูก็ขยับไปทีละนิดทีละนิด มือเราสามคนแดงเถือกเพราะกระแทกลูกบิดจนปวด ความท้อเริ่มเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จนผมจะออกปากชวนให้แม่แคนไปนอนกันบ้านไอ้ต้นอยู่แล้ว แต่...
พลั้วะ!!!
ประตูเปิดกว้างออกตามแรงดึงครั้งสุดท้ายของผม
เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ ก่อนที่เสียงเฮเหมือนถูกลอตเตอรี่จะดังลั่นไปทั่วซอย
"กูพิชิตประตูบ้านมึงได้แล้ว"!!!
สุดท้ายแม่แคนก็ยอมรับในความทรมาณของพวกเรา พาไอ้แคนไปส่งบ้านต้นให้จนได้
เรื่องก็จบลงอย่างแฮปปี้เอนดิ้ง
(ยกเว้นผมที่ต้องขับมอไซค์ฝ่าฝนไปคนเดียว เพราะไอ้ต้นขอบายไปนั่งรถแม่ไอ้แคน - -")
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
ประตูชอบทำให้เราเสียแรงไปโดยเปล่าประโยชน์ แล้วเสือกมาเปิดเอาตอนคนเค้าถอดใจแล้ว
จบอย่างทุลักทุเลและมือที่แดงเถือก...
แนะนำเจ้าของบ้านให้เปลี่ยนประตูได้แล้วนะ มิเช่นนั้นสักวันอาจต้องนอนหน้าบ้านก้อได้
น่าฉงฉานจิง ๆ น้องเล่าแบบนี้ทำให้คิดว่า น้องอายุเท่าไหร่!!! เขียนอย่างกับคนทำงานแล้วแหน่ะ 555555555+
(เข้ามาบ้าโดยเฉพาะ)
ทวงด้วย เรื่องที่ให้ทำไปถึงไหนแล้วหือ?
ทวงเฟร้ยยยย
#1 By Sandal Vitreous[รองเท้าแก้ว] on 2005-10-30 15:28