บล็อก(ก)

วันนี้ทำท่าจะอ่านหนังสือ แต่เพราะมันรู้สึกหลังจะยาว ๆ ยังไงบอกไม่ถูก เลยมานั่งแหมะอยู่หน้าคอมตั้งแต่เช้าจรดเย็น

อ่านวิจัยของต่างประเทศมา อาการเกี่ยวกับการติดอินเตอร์เน็ต ไม่รู้เว็บไหนล่ะ เขาบอกไว้ว่า

"อาการติดอินเตอร์เน็ตเป็นปัญหาอย่างมากในโลกยุคปัจจุบัน โดยผู้ติดจะเริ่มมีอาการสนุกสนานเป็นพิเศษกับการทำกิจกรรมต่าง ๆ ผ่านทางคอมพิวเตอร์ ทั้งการพูดคุยและท่องอินเตอร์เน็ต และรู้สึกหงุดหงิดเกือบจะทุกครั้งที่ถูกสั่งให้เลิก...ฯลฯ "

อ่านไปเรื่อย ๆ ก็พบเบอร์ติดต่อของสถาบันบำบัดรักษาผู้ติดอินเตอร์เน็ต ก่อนจะฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้

เดี๋ยวนี้อินเตอร์เน็ตเหมือนยาเสพย์ติดไปแล้วหรอวะ...

สมัยก่อน ยาบ้ายาม้าเนี่ย เสพแล้วไม่ติดนะ เลิกเมื่อไหร่ก็เลิกได้ กินเมื่อไหร่ก็กินได้ ผลที่ได้ก็ออกจะน้อยกว่าปัจจุบันอยู่นิดหน่อย...

จนกระทั่งมันเริ่มขายไม่ออกนั่นแหละ ถึงได้ใส่ตัวยาบางอย่างที่ทำให้เกิด "ความอยากหามาเสพอีก" ลงไป ผลก็เลยเป็นแบบนี้

อยากถามว่าถ้าวันนั้นไอ้คนคิดยามันเกิดเห็นอกเห็นใจคนเสพ ไม่ยอมใส่ตัวยาที่ว่านี่ลงไป สังคมไทยปัจจุบันมันคงจะไม่เลวร้ายขนาดนี้หรอกครับ

เรื่องแบบนี้สอนให้เราเห็นว่า "แม้ความบังเอิญเพียงชั่ววูบ อาจเปลี่ยนอนาคตเราได้ไปตลอดกาล"

ลองนึกดูถ้าไอแซค นิวตันไม่โดนแอปเปิ้ลหล่นใส่หัว คงยังไม่มีใครค้นพบทฤษฎีแรงโน้มถ่วง...

ถ้าพี่น้องตระกูลไรท์ไม่อยากจะบินได้เหมือนนก ทุกวันนี้คงจะไม่มีใครได้นั่งเครื่องบิน...

ถ้าเจ เค โรวลิ่งท้อแท้จนไม่อยากส่งเรื่องไปที่อื่นตอนที่สำนักพิมพ์ไม่ยอมรับเรื่องของเธอ ก็คงจะไม่มีแฮร์รี่ พอตเตอร์...

ความจริงแล้วทุกอย่างเกิดขึ้นจาก "โชคชะตา" ซึ่งถูกกำหนดไว้ ไม่ใช่เกิดจาก "ความบังเอิญ"

พอเถอะ เดี๋ยวจะกลายเป็นบล็อกลี้ลับไปฉิบ...

Gil Master

14 : 45

9/19/05